Δεδομένου ότι η πλειοψηφία του κόσμου που, πλέον, επιλέγει να δει σειρές και ταινίες πρόσφατες σε σχέση με την ιστορία του κινηματογράφου( που ξεπερνά τα 100 χρόνια) τα αγαπημένα για πολλούς 90's έχουν αρχίσει να φθείρονται στα μάτια των μικρότερων και στις μνήμες των μεγαλύτερων. Είναι φανερό πως μέρα με τη μέρα ξεμακραίνει αυτό το cinema από τις ζωές μας, γι'αυτό αποφάσισα να ξαναθυμηθώ κάποια αγαπημένα έργα και να ανασκαλέψω για να βρω κάποιους κρυμένους θησαυρούς (όχι και πολύ κρυφούς είναι η αλήθεια) της δεκαετίας των 90's.Για το σκοπό αυτό θα παρουσιάσω 10 ταινίες από κάθε χρονιά (1990-1999) και μάλιστα σε αρκετές χρονιές θα συμμετάσχουν καλεσμένοι,που θα παρουσιάσουν γραπτώς τις δικές τους λίστες. Οι ταινίες είναι σε σειρά προτίμησης.It begins!
10.Hardware, του Richard Stanley
Οι ταινίες κρίνονται, συνήθως, βάσει της σκηνοθεσίας, των ερμηνειών, της παραγωγής, του σεναρίου, του στυλ. Έστω ότι υπήρχε κατηγορία 'ικανότητα να δημιουργήσεις ένα sci-fi/ thriller, σχετικά με ένα robot που ανακατασκευάζεται μόνο του. με low budget, μεταδίδοντας παράλληλα, κατά ένα σημαντικό ποσό, σκηνοθετικό όραμα'. Σ'αυτήν την κατηγορία το Hardware θα αρίστευε.
9.King of New York, του Abel Ferrara
Κυνισμός, αιθέρια ατμόσφαιρα και καθόλου δηθεν-ιά στην ταινία αυτή, του Abel Ferrara. O πρώην μαφιόζος, πρόσφατα αποφυλακισμένος πρωταγωνιστής, τον οποίο ενσαρκώνει με ακρίβεια o Christofer Walken, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα και τη φωνή, στρέφεται εναντίον των παλιών του γνωστών για λόγους που αποκαλύπτονται στην πορεία. Βία, ψυχρότητα, ένταση, σύγκρουση και παρακμή συνδυάζονται χωρίς φούμαρα και από αυτή την διαδικασία, προκύπτει ένα επιβλητικό μέσα στην απλότητά του δημιούργημα.
8.Jacob's Ladder, του Adrian Lyne
O Tim Robbins πρωταγωνιστεί σε αυτό το thriller μυστηρίου, το οποίο μιλά για την μεταπολέμια ζωή ενός στρατιώτη που πολέμησε στο Vietnam. Μέσα από την ψυχολογική του αστάθεια, που του έχουν χαρίσει οι εμπειρίες του κατά τον πόλεμο, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να λυτρωθεί από φρικιαστικές εικόνες και εφιάλτες, που μοιάζουν να τον στοιχειώνουν στην καθημερινή ζωή του. Όλα τα δεδομένα θα περιπλακούν, καθώς η λύση στα προβλήματα αυτά, θυμίζει λάκκο με κινούμενη άμμο, στον οποίο όσο περισότερο προσπαθεί να βγει, βουλιάζει όλο και βαθύτερα. Η 'σκάλα' εξάλλου έχει δύο μεριές, από τη μία ανεβαίνεις, από την άλλη κατεβαίνεις...
7.Trust, του Hal Hartley
Με ιδιαίτερη χρήση χρωμάτων και πολύ στυλ, ξεδιπλώνεται μία ιστορία που θα μπορούσε να είναι διήγημα, δοκιμιακού χαρακτήρα μάλιστα. Με ξεχωριστούς, δουλεμένους χαρακτήρες που σου μένουν και δίνοντας σχεδόν ίδια βαρύτητα σε όλους (ensemble cast), μέσα από τα μικρά, αλλά σφιχτά δεμένα plot lines, παρατηρούμε την ωρίμανση δύο χαρακτήρων, σε συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Coming of age, με παρουσίαση των μικρο-μεσαίων, εργατικών στρωμάτων και ζωηρά χρώματα να ξεπηδούν απροειδοποίητα, για να κρατήσουν την ισορροπία με τις μελαγχολικές πινελιές της υπόθεσης. Όλα αυτά ξεκινούν και περιστρέφονται, σύμφωνα με την ταινία, γύρω από την εμπιστοσύνη.
6.Goodfellas,του Martin Scorsese
H κορυφαία στιγμή του Scorsese για τα 90's, πήρε σάρκα και οστά με ένα ολόλαμπρο cast, υψηλές αφηγηματικές τεχνικές, γρήγορη σκηνοθεσία, με διακυμάνσεις όμως, ώστε να μην καταλήξει καρουζέλ, και να αφήσει ακτίδες συναισθήματος να ξεμυτίσουν μέσα από τις σκηνές βίας, τις επιδείξεις δυνάμεως και τις απατεωνιές που σκαρφίζονται αυτοί οι, σχεδόν κωμικοί, χαρακτήρες που παρελαύνουν κατά τη διάρκεια της ταινίας (μέσα σ'αυτούς οι Ray Liotta, Robert De Niro, Joe Pesci). Είναι μία άριστα μαστορεμένη, feel good ιστορία από gangsters για gangsters και όλους τους άλλους.
5.Miller's Crossing,των Joel και Ethan Coen
Είναι έκπληξη κάθε φορά το πως οι Coen πειραματίζονται αναμειγνύοντας την κωμωδία με διάφορα άλλα λατρεμένα είδη κινηματογράφου και μέσα σε όλη αυτήν τη διαδικασία, αναδεικνύεται η γνώση και η βαθιά αντίληψη που έχουν για το πως λειτουργούν αυτά. Εδώ δημιουργούν μία 'gangster' ταινία, επιλέγοντας ταλαντούχους ηθοποιούς και καταφέρνουν να συνδυάσουν τον χαρακτηριστικό, έξυπνο, τσαχπίνικο τρόπο σκηνοθεσίας τους, με άρτιες ερμηνείες και μνημειώδεις, πραγματικά, εικόνες και σκηνές, που μπορεί εξ' αρχής να μην εντυπωσιάσουν, αλλά μένουν στο υποσυνείδητο και σκαρφαλώνουν από κει μια στο τόσο.
4.Edward Scissorhands, του Tim Burton
Aφού είχε καταφέρει να αποκτήσει φήμη και αναγνώριση από τα πρώτα του films στα 80's, είχε φτάσει η ώρα για τον Tim Burton να απελευθερωθεί καλλιτεχνικά και να γυρίσει μια ταινία, ακριβώς όπως την ήθελε: σκοτεινή, παραμυθένια, συγκινητική, περιπετειώδη και περίεργη όσο ποτέ άλλοτε γι' αυτόν (μέχρι τότε τουλάχιστον) . Ένωσε τις δυνάμεις του για πρώτη φορά με τον μετέπειτα τακτικό συνεργάτη του, Johny Depp, με τον οποίο ξεκίνησε η σφυρηλάτηση μιας παροιμιώδους σχέσης σκηνοθέτη-ηθοποιού. Ο λόγος γίνεται περί του Edward Scissorhands, της για πολλούς κορυφαίας στιγμής της συνεργασίας των δύο, η οποία με τον ελαφρύ, παράξενο και μελαγχολικό τρόπο της, έχει ριζώσει στις καρδιές και στη θύμηση της πλειοψηφίας που έχει έρθει σε επαφή μαζί του.
3.The Godfather III, του Francis Ford Coppola
Τρίτο μέρος του ιστορικού Godfather, που ακολούθησε το για πολλούς καλύτερο sequel ever. Ενώ φαινομενικά το περιεχόμενο είναι το φτωχότερο εκ των τριών, όπως και το cast δεν έχει την απαράμιλλη τελειότητα των άλλων δύο, η θεματολογία του Puzo απορρέει με τρόπο καθολικά φυσικό, μέσα από τον Francis Ford Coppola. Ο καλύτερος μελετητής της σειράς, δε θα μπορούσε να αποδώσει σε τόση αίγλη ένα πιθανό τέταρτο μέρος. Η αιχμαλωτισμένη μεγαλοπρέπεια από την κάμερα, ο πιο ώριμος και συγκλονιστικός Pacino και η αρχοντική ματιά του Coppola, μόνο σαν συστατικά ενός αριστουργήματος μπορούν να εκληφθούν.
2.Ju Dou, του Zhang Yimou
H ταινία ξεκινά με την εντύπωση ότι πρόκειται για μια προβολή της καθημερινότητας στην Ιαπωνία των αρχών του 20ού αιώνα, σε ένα βαφείο υφασμάτων.Καταλήγει σε ένα συγκινητικό και περίπλοκο δράμα, παρ' ότι εμφανίζονται λίγοι χαρακτήρες, στη διάρκεια του οποίου, πρέπει τα συναισθήματα να συγκρουστούν με την παράδοση και τα αυστηρά έθιμα. Πειστικές και όμορφες ερμηνείες, δεμένες κάτω από την ξεχωριστή στυλιστικά, πολύχρωμη, επιβλητική σκηνοθετική ματιά του Zhang Yimou, αφήνουν τον θεατή να μπει στη ψυχοσύνθεση του κάθε χαρακτήρα, παρακολουθώντας τον άνισο αγώνα, λόγω συνθηκών, για ισορροπία και ευτυχία.
1.Dreams, του Akira Kurosawa
Βασισμένο σε όνειρα του προικισμένου master του cinema Akira Kurosawa, αυτή η ταινία αποτελεί την καλλιτεχνική αποτύπωση εικόνων και θεμάτων που έχουν τρυπώσει στο υποσυνείδητό του. Πρόκειται πιο πολύ για μια συλλογή κινηματογραφικών ποιημάτων, ένα ανθολόγιο κινηματογραφικής τέχνης, παρά για μια ταινία. Ξεκάθαρη συνοχή δεν υπάρχει, μιας και το όνειρο δεν έχει πάντα συνοχή σε πρώτο επίπεδο. Είναι μία κίνηση ενός φτασμένου δημιουργού, με την υποστήριξη κάποιων πολύ ισχυρών μορφών του πιο σύγχρονου cinema (Spielberg, Lucas, Coppola) που τον έχουν αναγνωρίσει πολλάκις ως δάσκαλό τους και επιρροή. Έτσι αποφασίζει λίγα χρόνια πριν το τέλος της ζωής του, να ξεγυμνώσει την τέχνη του από νοήματα και διδαχές και να παρουσιάσει έναν αυτοσχεδιασμό, εμφυσώντας ένα κομάτι του εαυτού του σε ένα ελεύθερο, κινηματογραφικό αποτύπωμα.
10.Hardware, του Richard Stanley
Οι ταινίες κρίνονται, συνήθως, βάσει της σκηνοθεσίας, των ερμηνειών, της παραγωγής, του σεναρίου, του στυλ. Έστω ότι υπήρχε κατηγορία 'ικανότητα να δημιουργήσεις ένα sci-fi/ thriller, σχετικά με ένα robot που ανακατασκευάζεται μόνο του. με low budget, μεταδίδοντας παράλληλα, κατά ένα σημαντικό ποσό, σκηνοθετικό όραμα'. Σ'αυτήν την κατηγορία το Hardware θα αρίστευε.
9.King of New York, του Abel Ferrara
Κυνισμός, αιθέρια ατμόσφαιρα και καθόλου δηθεν-ιά στην ταινία αυτή, του Abel Ferrara. O πρώην μαφιόζος, πρόσφατα αποφυλακισμένος πρωταγωνιστής, τον οποίο ενσαρκώνει με ακρίβεια o Christofer Walken, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα και τη φωνή, στρέφεται εναντίον των παλιών του γνωστών για λόγους που αποκαλύπτονται στην πορεία. Βία, ψυχρότητα, ένταση, σύγκρουση και παρακμή συνδυάζονται χωρίς φούμαρα και από αυτή την διαδικασία, προκύπτει ένα επιβλητικό μέσα στην απλότητά του δημιούργημα.
8.Jacob's Ladder, του Adrian Lyne
O Tim Robbins πρωταγωνιστεί σε αυτό το thriller μυστηρίου, το οποίο μιλά για την μεταπολέμια ζωή ενός στρατιώτη που πολέμησε στο Vietnam. Μέσα από την ψυχολογική του αστάθεια, που του έχουν χαρίσει οι εμπειρίες του κατά τον πόλεμο, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να λυτρωθεί από φρικιαστικές εικόνες και εφιάλτες, που μοιάζουν να τον στοιχειώνουν στην καθημερινή ζωή του. Όλα τα δεδομένα θα περιπλακούν, καθώς η λύση στα προβλήματα αυτά, θυμίζει λάκκο με κινούμενη άμμο, στον οποίο όσο περισότερο προσπαθεί να βγει, βουλιάζει όλο και βαθύτερα. Η 'σκάλα' εξάλλου έχει δύο μεριές, από τη μία ανεβαίνεις, από την άλλη κατεβαίνεις...
7.Trust, του Hal Hartley
Με ιδιαίτερη χρήση χρωμάτων και πολύ στυλ, ξεδιπλώνεται μία ιστορία που θα μπορούσε να είναι διήγημα, δοκιμιακού χαρακτήρα μάλιστα. Με ξεχωριστούς, δουλεμένους χαρακτήρες που σου μένουν και δίνοντας σχεδόν ίδια βαρύτητα σε όλους (ensemble cast), μέσα από τα μικρά, αλλά σφιχτά δεμένα plot lines, παρατηρούμε την ωρίμανση δύο χαρακτήρων, σε συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Coming of age, με παρουσίαση των μικρο-μεσαίων, εργατικών στρωμάτων και ζωηρά χρώματα να ξεπηδούν απροειδοποίητα, για να κρατήσουν την ισορροπία με τις μελαγχολικές πινελιές της υπόθεσης. Όλα αυτά ξεκινούν και περιστρέφονται, σύμφωνα με την ταινία, γύρω από την εμπιστοσύνη.
6.Goodfellas,του Martin Scorsese
H κορυφαία στιγμή του Scorsese για τα 90's, πήρε σάρκα και οστά με ένα ολόλαμπρο cast, υψηλές αφηγηματικές τεχνικές, γρήγορη σκηνοθεσία, με διακυμάνσεις όμως, ώστε να μην καταλήξει καρουζέλ, και να αφήσει ακτίδες συναισθήματος να ξεμυτίσουν μέσα από τις σκηνές βίας, τις επιδείξεις δυνάμεως και τις απατεωνιές που σκαρφίζονται αυτοί οι, σχεδόν κωμικοί, χαρακτήρες που παρελαύνουν κατά τη διάρκεια της ταινίας (μέσα σ'αυτούς οι Ray Liotta, Robert De Niro, Joe Pesci). Είναι μία άριστα μαστορεμένη, feel good ιστορία από gangsters για gangsters και όλους τους άλλους.
5.Miller's Crossing,των Joel και Ethan Coen
Είναι έκπληξη κάθε φορά το πως οι Coen πειραματίζονται αναμειγνύοντας την κωμωδία με διάφορα άλλα λατρεμένα είδη κινηματογράφου και μέσα σε όλη αυτήν τη διαδικασία, αναδεικνύεται η γνώση και η βαθιά αντίληψη που έχουν για το πως λειτουργούν αυτά. Εδώ δημιουργούν μία 'gangster' ταινία, επιλέγοντας ταλαντούχους ηθοποιούς και καταφέρνουν να συνδυάσουν τον χαρακτηριστικό, έξυπνο, τσαχπίνικο τρόπο σκηνοθεσίας τους, με άρτιες ερμηνείες και μνημειώδεις, πραγματικά, εικόνες και σκηνές, που μπορεί εξ' αρχής να μην εντυπωσιάσουν, αλλά μένουν στο υποσυνείδητο και σκαρφαλώνουν από κει μια στο τόσο.
4.Edward Scissorhands, του Tim Burton
Aφού είχε καταφέρει να αποκτήσει φήμη και αναγνώριση από τα πρώτα του films στα 80's, είχε φτάσει η ώρα για τον Tim Burton να απελευθερωθεί καλλιτεχνικά και να γυρίσει μια ταινία, ακριβώς όπως την ήθελε: σκοτεινή, παραμυθένια, συγκινητική, περιπετειώδη και περίεργη όσο ποτέ άλλοτε γι' αυτόν (μέχρι τότε τουλάχιστον) . Ένωσε τις δυνάμεις του για πρώτη φορά με τον μετέπειτα τακτικό συνεργάτη του, Johny Depp, με τον οποίο ξεκίνησε η σφυρηλάτηση μιας παροιμιώδους σχέσης σκηνοθέτη-ηθοποιού. Ο λόγος γίνεται περί του Edward Scissorhands, της για πολλούς κορυφαίας στιγμής της συνεργασίας των δύο, η οποία με τον ελαφρύ, παράξενο και μελαγχολικό τρόπο της, έχει ριζώσει στις καρδιές και στη θύμηση της πλειοψηφίας που έχει έρθει σε επαφή μαζί του.
3.The Godfather III, του Francis Ford Coppola
Τρίτο μέρος του ιστορικού Godfather, που ακολούθησε το για πολλούς καλύτερο sequel ever. Ενώ φαινομενικά το περιεχόμενο είναι το φτωχότερο εκ των τριών, όπως και το cast δεν έχει την απαράμιλλη τελειότητα των άλλων δύο, η θεματολογία του Puzo απορρέει με τρόπο καθολικά φυσικό, μέσα από τον Francis Ford Coppola. Ο καλύτερος μελετητής της σειράς, δε θα μπορούσε να αποδώσει σε τόση αίγλη ένα πιθανό τέταρτο μέρος. Η αιχμαλωτισμένη μεγαλοπρέπεια από την κάμερα, ο πιο ώριμος και συγκλονιστικός Pacino και η αρχοντική ματιά του Coppola, μόνο σαν συστατικά ενός αριστουργήματος μπορούν να εκληφθούν.
2.Ju Dou, του Zhang Yimou
H ταινία ξεκινά με την εντύπωση ότι πρόκειται για μια προβολή της καθημερινότητας στην Ιαπωνία των αρχών του 20ού αιώνα, σε ένα βαφείο υφασμάτων.Καταλήγει σε ένα συγκινητικό και περίπλοκο δράμα, παρ' ότι εμφανίζονται λίγοι χαρακτήρες, στη διάρκεια του οποίου, πρέπει τα συναισθήματα να συγκρουστούν με την παράδοση και τα αυστηρά έθιμα. Πειστικές και όμορφες ερμηνείες, δεμένες κάτω από την ξεχωριστή στυλιστικά, πολύχρωμη, επιβλητική σκηνοθετική ματιά του Zhang Yimou, αφήνουν τον θεατή να μπει στη ψυχοσύνθεση του κάθε χαρακτήρα, παρακολουθώντας τον άνισο αγώνα, λόγω συνθηκών, για ισορροπία και ευτυχία.
1.Dreams, του Akira Kurosawa
Βασισμένο σε όνειρα του προικισμένου master του cinema Akira Kurosawa, αυτή η ταινία αποτελεί την καλλιτεχνική αποτύπωση εικόνων και θεμάτων που έχουν τρυπώσει στο υποσυνείδητό του. Πρόκειται πιο πολύ για μια συλλογή κινηματογραφικών ποιημάτων, ένα ανθολόγιο κινηματογραφικής τέχνης, παρά για μια ταινία. Ξεκάθαρη συνοχή δεν υπάρχει, μιας και το όνειρο δεν έχει πάντα συνοχή σε πρώτο επίπεδο. Είναι μία κίνηση ενός φτασμένου δημιουργού, με την υποστήριξη κάποιων πολύ ισχυρών μορφών του πιο σύγχρονου cinema (Spielberg, Lucas, Coppola) που τον έχουν αναγνωρίσει πολλάκις ως δάσκαλό τους και επιρροή. Έτσι αποφασίζει λίγα χρόνια πριν το τέλος της ζωής του, να ξεγυμνώσει την τέχνη του από νοήματα και διδαχές και να παρουσιάσει έναν αυτοσχεδιασμό, εμφυσώντας ένα κομάτι του εαυτού του σε ένα ελεύθερο, κινηματογραφικό αποτύπωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου