Αυτή τη χρονιά άργησα, και να δω αυτά που ήθελα για χάρη της λίστας και δικιάς μου, φυσικά, και να φτιάξω την ανάρτηση. Όμως δεν κάνει ποτέ κακό μια ανακεφαλαίωση, ειδικά όταν υπάρχει καλό κινηματογραφικό υλικό.
Οι ταινίες από τις οποίες απαρτίζεται η επόμενη λίστα ακολουθούν τους τυπικούς περιορισμούς που έχω θέσει, δηλαδή ταινία του 2016 για αυτήν τη λίστα είναι αυτή που προβλήθηκε στην Ελλάδα,μεταξύ Μαρτίου 2016 εώς Μάρτιο 2017. Εξαίρεση αποτελούν οι ταινίες που δεν προβλήθηκαν στην Ελλάδα (έχω τέτοιες στη λίστα).
Για λίγο δεν βρήκαν θέση στη λίστα τα:
Everybody wants some!,
Linklater διάλογοι στα καλύτερά τους, με γνώμονα τα Dazed and Confused και Suburbia
Arrival,
απίστευτη σκηνοθεσία του Villeneuve-αρου, αλλά The Enemy part 2 και δεν είμαι ακριβώς fan αυτής της αποικοδόμησης, σε σχέση με ότι έχω στη λίστα έστω
Sausage party,
ο Seth Rogen επιτέλους αποδεικνύει πως είναι οξυδερκής με αυτό το φοβερό σενάριο, έξυπνο και αστείο και προκλητικό ταυτόχρονα
Α bigger splash,
remake το λένε, reimagining θα το λεγα καλύτερα, μετατρέπει ένα ερωτικό δράμα, σε σπουδή πάνω στην ψυχογράφηση των χαρακτήρων
La la land,
φαντασμαγορικό, όμορφο, αλλά ταινία που έχει να κάνει με μουσική, δεν θα περιμένατε να έχει καλή μουσική που να ακούγεται ως album, αν δεν υπήρχε ταινία?
Ας δούμε ποιες ταινίες προσπέρασαν τις παραπάνω.
10. Silence
Ο Martin Scorsese με το Silence, επιστρέφει με την φόρα του Wolf of the Wallstreet και μας δίνει μια ακόμη αξιοπρόσεκτη ταινία. Δημιουργεί εδώ, με περίσσιο μεράκι (αποτελεί project του που έχει στα σκαριά από το 1989) μία ταινία που περιστρέφεται πρακτικά, γύρω από τον ίδιο άξονα, με σχεδόν όλην την υπόλοιπη φιλμογραφία του. Τον άξονα της ανόδου και της ανάδειξης των αρετών μέσω του τρόπου ζωής και των πράξεων, της καθόδου λόγω των παθών και των αμαρτιών που προκύπτουν στην πορεία και της προσπάθειας για τελική λύτρωση. Μέσες άκρες οι πρωταγωνιστές από τις ταινίες του που αναγνωρίζονται ως αριστουργήματα (Goodfellas, Raging Bull, Taxi Driver, Last Temptation of Christ κ.α.) με αλλαγή της αμφίεσης των πρωταγωνιστών και με μετάφραση των κινήτρων και των συνθηκών του βιοτόπου του καθενός, ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Στο Silence γίνεται αυτό ακριβώς ξανά, απλά αυτή τη φορά ο τρόπος είναι λιγότερο αλληγορικός. Είναι το ταξίδι δύο ιερέων με προσπάθεια διάσωσης του χριστιανισμού και εύρεσης του δασκάλου τους σε αφιλόξενα μέρη για την πίστη τους, ο πειρασμός της αμαρτίας, κυριολεκτικά, και η αγωνία του να διαφύγουν των κίνδυνο της φυσικής και πνευματικής καταστροφής. Μέσω αντίξοων συνθηκών στα γυρίσματα, ο Martin μας μεταδίδει συναισθήματα μέσω των στοιχείων της φύσης που υπάρχουν απλόχερα γύρω του στην Taipei (και όχι στην Ιαπωνία όπου υποτίθεται ότι διαδραματίζεται η ταινία), οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους πρωταγωνιστές, Andrew Garfield και Adam Driver ικανοποιούν με τις ερμηνείες τους και ο διαβασμένος Scorsese δανείζεται στοιχεία από Kurosawa (σκηνή δικαστηρίου παρόμοια στημένη με Rashomon) και φυσικά από Αpocalypse Now για τις σκηνές στα δάση. Ανέλπιστα καλό αποτέλεσμα
9. Midnight Special
O Jeff Nichols πραγματοποίησε ένα διπλό χτύπημα πέρυσι (Loving και Midnight Special) εκ των οποίων τούτο εδώ το διαμαντάκι πέρασε ψιλοαπαρατήρητο. Και είναι πραγματικά άξιο απορίας πως την ίδια χρονιά υπήρξε μια τηλεοπτική σειρά που απέτισε φόρο τιμής στο σινεμά του φανταστικού των 80's (Stranger Things) κι αυτή η ταινία συζητήθηκε ελάχιστα κι αυτό με χλιαρά σχόλια. Πρόκειται για μία ωδή στα 'οικογενεικά' sci fi του Spielberg, με τα Close enounters και E.T. να έρχονται πρώτα στο νου, αλλά δε μένει μόνο εκεί, μιας και το ανθρωποκυνηγητό που μας στήνει ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος, δένει την αγωνία και το μυστηριακό κλίμα, γύρω από τις άγνωστες,μεταφυσικές δυνάμεις ενός παιδιού, με φρέσκο τρόπο, δίνοντας παράλληλα μια πιο σκοτεινή χροιά στα προηγούμενα. Ο Michael Shannon είναι κι εδώ εξαιρετικός ως πατέρας και προστάτης του παιδιού, ο Adam Driver συνεχίζει ένα πολύ όμορφο σεράκι ρόλων, ο Εdgerton είναι solid και συμπληρώνει ο Sam Shepard (πρόσφατη απώλεια). Πολύ θα ήθελε ο Spielberg να ήταν αυτή η ταινία του για το 2016 κι όχι το BFG.
8. Hunt for the Wilderpeople
Ποιος να μας το λέγε πως ξαφνικά το 2016, θα βλέπαμε ακόμη μια απολαυστική ταινία με 80's vibe, της τότε γνωστής παρτίδας των 'οικογενειακών' περιπετειών/κωμωδιών. Είναι μια ταινία Νεοζηλλανδικής παραγωγής, η οποία εξιστορεί τα γεγονότα που ακολούθησαν μιας υιοθεσίας ενός ορφανού παιδιού από ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας, στο απομονωμένο σπίτι τους στο δάσος. Λόγω παρεξήγησης ξεκινά μια καταδίωξη του διδύμου Sam Neil που είναι ο ανάδοχος πατέρας και του Julian Dennison που είναι ο υιοθετημένος γιος (έκπληξη ο πιτσιρικάς), από τις αρχές. Η ομορφιά των τοπίων αυτού του τόπου είναι απερίγραπτη. Η σκηνοθεσία είναι καλή μεν, θυμίζει σε ελαφρύτητα και σπιρτάδα αυτήν του Wes Anderson, όμως για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω πως γίνεται να γυρίσεις κάτι που να μη φαίνεται ελκυστικό σ' αυτόν τον τόπο φυσικού κάλους. Με αυτήν την πλατφόρμα βλέπουμε να αναπτύσσεται η σχέση των δύο και καταφέρνει να μεταδώσει ως και αγωνία για τη μοίρα τους, πράγμα θαυμαστό για μια τέτοιου είδους ανάλαφρης φαινομενικά ταινίας. Υποσημείωση: Δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα.
7. Manchester by the Sea
Kenneth Lonergan. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Manchester by the sea. Φανταστικός καλλιτέχνης, μας παραθέτει μια ταινία που φορτίζει συναισθηματικά τον θεατή, με βήματα σταθερά, στιβαρά και ουσιώδη. O Casey Affleck είναι φοβερός, μαζί με τις ερμηνείες του στο Assasination of Jesse James και το Out of the furnace αποτελούν την τριάδα των καλύτερων ρόλων μέχρις στιγμής, δίνει τη φωνή που χρειάζονται τα λόγια του Lonergan ώστε να μας αποτυπώσει πλήρως τον ψυχισμό και την αστάθεια της ύπαρξης του πρωταγωνιστή, η οποία μολύνει σταδιακά και τους γύρω του. Πολύ όμορφο δράμα χαρακτήρων, ίσως να μην είναι εκρηκτικό ως προς τον τρόπο με τον οποίο ζητάει την προσοχή του θεατή, όμως σίγουρα ξεπληρώνει όποιον το ακολουθεί και το αισθανθεί. Η ταινία έχει στην κατοχή της και τα δύο πιο σωστά τοποθετημένα oscar για πέρυσι, κατά την γνώμη μου, αυτό του πρώτου ανδρικού και αυτό του πρωτότυπου σεναρίου.
6. Kubo and the Two Strings
Πέρυσι ήταν μια καλή χρονιά για τις animation ταινίες. Kung Fu Panda 3, Zootopia, Finding Dory, Your Name κάποια από αυτά, άξια προσοχής όλα το καθένα με τον τρόπο του. Το καλύτερο από αυτά με μια εξαίρεση (δείτε πιο μετά στο νούμερο 2 της λίστας) είναι το Kubo. Παραμύθι με εμπνευσμένη φαντασία, όμορφο animation, περιπέτεια με χρωματιστούς χαρακτήρες, έφτασε να συζητιέται μέχρι και για oscar κουστουμιών (!), δουλεμένο στην εντέλεια, με την όμορφη μουσική του Dario Marianelli να ταξιδεύει τους θεατές ακόμη περισότερο. Είναι η περιπέτεια της χρονιάς και ταυτόχρονα μια ιστορία για την οικογένεια, την ενηλικίωση και την αναζήτηση προσωπικής ταυτότητας.
5. Elle
Απρόσμενη ταινία από τον Paul Verhoeven με πρωταγωνίστρια την Isabelle Hupert. Είναι ένα thriller σκοτεινής αισθητικής, μιλάει την γαλλική και μας παρουσιάζει τα γεγονότα μετά τον βιασμό της πρωταγωνίστριας. Εδώ η υπόθεση παίρνει μια διαφορετική τροπή από αυτήν που κανείς θα περίμενε, μιας και όπως λέει η Hupert, πρόκειται για μια ειδική περίπτωση γυναίκας, που αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο. Πολλές φορές η ειρωνεία του χαρακτήρα της, αλλά και της σκηνοθεσίας, φέρνουν εώς και γέλιο, σε μια ταινία που το θέμα δε σηκώνει τέτοιου είδους μεταχείριση για πολλούς θεατές και δημιουργούς. Έλα όμως που ο συγκεκριμένος παίζει το meta humor στα δάχτυλα (βλέπε συζήτηση για ιεραρχία μέσα στο αστυνομικό σώμα του Robocop, στις τουαλέτες 'I am number one in here' και 'number two'...) και αυτή του η προσέγγιση δίνει στην ηθοποιό του την ευκαιρία να μας παραδώσει τον καλύτερο γυναικείο ρόλο για πέρυσι. Όπως είπε η ίδια, ο Verhoeven δεν επενέβη στην ερμηνεία της και την άφησε να επιλέξει η ίδια τον τρόπο της, ως γυναίκα, αλλά όχι από φεμινιστική σκοπιά, αλλά ως ντοκιμαντέρ της συγκεκριμένης γυναίκας που ενσάρκωσε.
4. Hell or High Water
Φανταστική αναβίωση του western είδους, βασισμένη στο πρωτότυπου σεναρίου του Τaylor Sheridan, που ήταν από τις πιο ευχάριστες περσινές εκπλήξεις. Μία φρέσκια χρήση του ερημικού τοπίο στο Νέο Μεξικό, και ο σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος, σε ένα western που δεν υπάρχει ο μαυροντυμένος αρχετυπικός κακός, αλλά όλα διαπλέκονται χάριν του χρήματος και της οικονομίας. To cast απαρτίζεται από τους Chris Pine, Ben Foster και Jeff Bridges μέσα σε άλλους, οι οποίοι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να έρουν αυτοί οι μοιραίοι, λακωνικοί χαρακτήρες στη ζωή. Η όμορφη σκηνοθεσία συμπληρώνει το σύνολο και φυσικά, η μουσική των Nick Cave και Warren Ellis παγώνει τη συρραφή ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν που επιχειρεί να ενώσει η ταινία.
3. Paterson
O Jim Jarmusch επιστρέφει, παραδίδοντας μια ακόμη τυπική ταινία 'Jarmusch'. Όμως αυτή του η ταινία είναι από τις καλύτερες που έκανε ποτέ. Δαιμονιώδη σεναριακή φόρμα, οικονομικός στη σκηνοθεσία όπως πάντα, αλλά εδώ έφτασε σε νέα ύψη ουσίας και λακωνικότητας, από τους πρωταγωνιστές του Adam Driver και Golshifteh Farahani ανέσυρε δύο πολύ όμορφους χαρακτήρες και εξερεύνησε την καθημερινή ζωή τους για μια βδομάδα. Οι ποιητικοί τρόποι της απλής καθημερινής ρουτίνας, αναδύονται μέσα από τις φιλοσοφίες του σκηνοθέτη και τις παρατηρήσεις του πάνω στον κοντινό περίγυρό του. Αυτό το κράμα του Ghost Dog και του Stranger than paradise, είναι η ταινία επαναπροσδιορισμού του και η στελέχωση βάσης για να συνεχίσει την πορεία του. όπως αφήνεται να εννοηθεί και προς το τέλος της ταινίας, 'ναι, προτιμώ να είμαι ψάρι στη γυάλα μου, ως προς την απλότητα της ευτυχίας, αλλά θα παρατηρώ από εκεί και θα συνεχίσω να δημιουργώ έργα για τον τρόπο ζωής και τους ανθρώπους γύρω μου'.
2. A Silent Voice
H Naoko Yamada, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο manga, συμπτυγμένο μεν, αποτελεσματικότατο δε. Μιλάμε πιθανώς για την καλύτερη anime ταινία. Γενικά. Είναι η ιστορία που με εφαλτήριο το bullying, καταλήγει να μιλάει για την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό, την εξιλέωση, τις ανθρώπινες σχέσεις, την δοτικότητα και την αναβάθμιση του ανθρώπου σε συνάνθρωπο. Το σχέδιο των Kyto Animation studios είναι εκθαμβωτικό, η ταινία προβλήθηκε πέρυσι στο σινεμά σε διάφορες χώρες (στην Ελλάδα όχι), η μουσική συναισθηματική, το σετ των χαρακτήρων πολύ έξυπνα διαλεγμένο και τοποθετημένο ώστε να κυλάει η ιστορία από τις αλληλεπιδράσεις και μόνο μεταξύ τους. Απαραίτητα δείτε το.
1. I, Daniel Blake
Το Ι, Daniel Blake είναι η τελευταία ταινία που είδα πριν κάνω τη λίστα. Δε μου άφησε κανένα περιθώριο να την τοποθετήσω πουθενά αλλού από την πρώτη θέση. Είναι η καλύτερη ταινία για πέρυσι. Ο Ken Loach αποτυπώνει την οικονομική κρίση, την επίδρασή της στους ταξικά μη ευνοημένους, αλλά ταυτόχρονα δείχνει πως κοινωνικά οι άνθρωποι αλληλοσυμπληρώνονται με παροχή υπηρεσιών, συναισθηματική κάλυψη, έγνοια για τον συνάνθρωπο και κατανόηση. Ακολουθούμε ανθρώπους που βρέθηκαν στην ανάγκη όχι από δική τους επιλογή, αλλά λόγω της γραφειοκρατίας, της οικονομικής κρίσης, αλλά και της ανθρώπινης κρίσης και προσπαθούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Στήνοντας σκηνές πάνω σε ουσιώδεις διαλόγους, άκρως ρεαλιστικούς, η απόρροια των οποίων είναι εντελώς λογική, ο Ken Loach μας δείχνει πως το αδιέξοδο είναι τόσο εύκολο να βρεθεί στο δρόμο του καθενός. Όπως και η προηγούμενη ταινία της λίστας, αυτή έχει να κάνει με την προαγωγή του ανθρώπου σε συνάνθρωπο. Ο κινηματογράφος ως ξυπνητήρι.
'When you lose your self-respect, you' re done for.'
