2016 top 10 films of The Not So Silent Watcher

Αυτή τη χρονιά άργησα, και να δω αυτά που ήθελα για χάρη της λίστας και δικιάς μου, φυσικά, και να φτιάξω την ανάρτηση. Όμως δεν κάνει ποτέ κακό μια ανακεφαλαίωση, ειδικά όταν υπάρχει καλό κινηματογραφικό υλικό.

 Οι ταινίες από τις οποίες απαρτίζεται η επόμενη λίστα ακολουθούν τους τυπικούς περιορισμούς που έχω θέσει, δηλαδή ταινία του 2016 για αυτήν τη λίστα είναι αυτή που προβλήθηκε στην Ελλάδα,μεταξύ Μαρτίου 2016 εώς Μάρτιο 2017. Εξαίρεση αποτελούν οι ταινίες που δεν προβλήθηκαν στην Ελλάδα (έχω τέτοιες στη λίστα).

Για λίγο δεν βρήκαν θέση στη λίστα τα:
Everybody wants some!,
 Linklater διάλογοι στα καλύτερά τους, με γνώμονα τα Dazed and Confused και Suburbia
Arrival,
 απίστευτη σκηνοθεσία του Villeneuve-αρου, αλλά The Enemy part 2 και δεν είμαι ακριβώς fan αυτής της αποικοδόμησης, σε σχέση με ότι έχω στη λίστα έστω
Sausage party,
ο Seth Rogen επιτέλους αποδεικνύει πως είναι οξυδερκής με αυτό το φοβερό σενάριο, έξυπνο και αστείο και προκλητικό ταυτόχρονα
Α bigger splash,
remake το λένε, reimagining θα το λεγα καλύτερα, μετατρέπει ένα ερωτικό δράμα, σε σπουδή πάνω στην ψυχογράφηση των χαρακτήρων
La la land,
φαντασμαγορικό, όμορφο, αλλά ταινία που έχει να κάνει με μουσική, δεν θα περιμένατε να έχει καλή μουσική που να ακούγεται ως album, αν δεν υπήρχε ταινία?

Ας δούμε ποιες ταινίες προσπέρασαν τις παραπάνω.



10. Silence

Ο Martin Scorsese με το Silence, επιστρέφει με την φόρα του Wolf of the Wallstreet και μας δίνει μια ακόμη αξιοπρόσεκτη ταινία. Δημιουργεί εδώ, με περίσσιο μεράκι (αποτελεί project του που έχει στα σκαριά από το 1989) μία ταινία που περιστρέφεται πρακτικά, γύρω από τον ίδιο άξονα, με σχεδόν όλην την υπόλοιπη φιλμογραφία του. Τον άξονα της ανόδου και της ανάδειξης των αρετών μέσω του τρόπου ζωής και των πράξεων, της καθόδου λόγω των παθών και των αμαρτιών που προκύπτουν στην πορεία και της προσπάθειας για τελική λύτρωση. Μέσες άκρες οι πρωταγωνιστές από τις ταινίες του που αναγνωρίζονται ως αριστουργήματα (Goodfellas, Raging Bull, Taxi Driver, Last Temptation of Christ κ.α.) με αλλαγή της αμφίεσης των πρωταγωνιστών και με μετάφραση των κινήτρων και των συνθηκών του βιοτόπου του καθενός, ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Στο Silence γίνεται αυτό ακριβώς ξανά, απλά αυτή τη φορά ο τρόπος είναι λιγότερο αλληγορικός. Είναι το ταξίδι δύο ιερέων με προσπάθεια διάσωσης του χριστιανισμού και εύρεσης του δασκάλου τους σε αφιλόξενα μέρη για την πίστη τους, ο πειρασμός της αμαρτίας, κυριολεκτικά, και η αγωνία του να διαφύγουν των κίνδυνο της φυσικής και πνευματικής καταστροφής. Μέσω αντίξοων συνθηκών στα γυρίσματα, ο Martin μας μεταδίδει συναισθήματα μέσω των στοιχείων της φύσης που υπάρχουν απλόχερα γύρω του στην Taipei (και όχι στην Ιαπωνία όπου υποτίθεται ότι διαδραματίζεται η ταινία), οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους πρωταγωνιστές, Andrew Garfield και Adam Driver ικανοποιούν με τις ερμηνείες τους και ο διαβασμένος Scorsese δανείζεται στοιχεία από Kurosawa (σκηνή δικαστηρίου παρόμοια στημένη με Rashomon) και φυσικά από Αpocalypse Now για τις σκηνές στα δάση. Ανέλπιστα καλό αποτέλεσμα


9. Midnight Special

O Jeff Nichols πραγματοποίησε ένα διπλό χτύπημα πέρυσι (Loving και Midnight Special) εκ των οποίων τούτο εδώ το διαμαντάκι πέρασε ψιλοαπαρατήρητο. Και είναι πραγματικά άξιο απορίας πως την ίδια χρονιά υπήρξε μια τηλεοπτική σειρά που απέτισε φόρο τιμής στο σινεμά του φανταστικού των 80's (Stranger Things) κι αυτή η ταινία συζητήθηκε ελάχιστα κι αυτό με χλιαρά σχόλια. Πρόκειται για μία ωδή στα 'οικογενεικά' sci fi του Spielberg, με τα Close enounters και E.T. να έρχονται πρώτα στο νου, αλλά δε μένει μόνο εκεί, μιας και το ανθρωποκυνηγητό που μας στήνει ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος, δένει την αγωνία και το μυστηριακό κλίμα, γύρω από τις άγνωστες,μεταφυσικές δυνάμεις ενός παιδιού, με φρέσκο τρόπο, δίνοντας παράλληλα μια πιο σκοτεινή χροιά στα προηγούμενα. Ο Michael Shannon είναι κι εδώ εξαιρετικός ως πατέρας και προστάτης του παιδιού, ο Adam Driver συνεχίζει ένα πολύ όμορφο σεράκι ρόλων, ο Εdgerton είναι solid και συμπληρώνει ο Sam Shepard (πρόσφατη απώλεια). Πολύ θα ήθελε ο Spielberg να ήταν αυτή η ταινία του για το 2016 κι όχι το BFG.


8. Hunt for the Wilderpeople

Ποιος να μας το λέγε πως ξαφνικά το 2016, θα βλέπαμε ακόμη μια απολαυστική ταινία με 80's vibe, της τότε γνωστής παρτίδας των 'οικογενειακών' περιπετειών/κωμωδιών. Είναι μια ταινία Νεοζηλλανδικής παραγωγής, η οποία εξιστορεί τα γεγονότα που ακολούθησαν μιας υιοθεσίας ενός ορφανού παιδιού από ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας, στο απομονωμένο σπίτι τους στο δάσος. Λόγω παρεξήγησης ξεκινά μια καταδίωξη του διδύμου Sam Neil που είναι ο ανάδοχος πατέρας και του Julian Dennison που είναι ο υιοθετημένος γιος (έκπληξη ο πιτσιρικάς), από τις αρχές. Η ομορφιά των τοπίων αυτού του τόπου είναι απερίγραπτη. Η σκηνοθεσία είναι καλή μεν, θυμίζει σε ελαφρύτητα και σπιρτάδα αυτήν του Wes Anderson, όμως για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω πως γίνεται να γυρίσεις κάτι που να μη φαίνεται ελκυστικό σ' αυτόν τον τόπο φυσικού κάλους. Με αυτήν την πλατφόρμα βλέπουμε να αναπτύσσεται η σχέση των δύο και καταφέρνει να μεταδώσει ως και αγωνία για τη μοίρα τους, πράγμα θαυμαστό για μια τέτοιου είδους ανάλαφρης φαινομενικά ταινίας. Υποσημείωση: Δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα.


7. Manchester by the Sea

Kenneth Lonergan. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Manchester by the sea. Φανταστικός καλλιτέχνης, μας παραθέτει μια ταινία που φορτίζει συναισθηματικά τον θεατή, με βήματα σταθερά, στιβαρά και ουσιώδη. O Casey Affleck είναι φοβερός, μαζί με τις ερμηνείες του στο Assasination of Jesse James και το Out of the furnace αποτελούν την τριάδα των καλύτερων ρόλων μέχρις στιγμής, δίνει τη φωνή που χρειάζονται τα λόγια του Lonergan ώστε να μας αποτυπώσει πλήρως τον ψυχισμό και την αστάθεια της ύπαρξης του πρωταγωνιστή, η οποία μολύνει σταδιακά και τους γύρω του. Πολύ όμορφο δράμα χαρακτήρων, ίσως να μην είναι εκρηκτικό ως προς τον τρόπο με τον οποίο ζητάει την προσοχή του θεατή, όμως σίγουρα ξεπληρώνει όποιον το ακολουθεί και το αισθανθεί. Η ταινία έχει στην κατοχή της και τα δύο πιο σωστά τοποθετημένα oscar για πέρυσι, κατά την γνώμη μου, αυτό του πρώτου ανδρικού και αυτό του πρωτότυπου σεναρίου.


6. Kubo and the Two Strings

Πέρυσι ήταν μια καλή χρονιά για τις animation ταινίες. Kung Fu Panda 3, Zootopia, Finding Dory, Your Name κάποια από αυτά, άξια προσοχής όλα το καθένα με τον τρόπο του. Το καλύτερο από αυτά με μια εξαίρεση (δείτε πιο μετά στο νούμερο 2 της λίστας) είναι το Kubo. Παραμύθι με εμπνευσμένη φαντασία, όμορφο animation, περιπέτεια με χρωματιστούς χαρακτήρες, έφτασε να συζητιέται μέχρι και για oscar κουστουμιών (!), δουλεμένο στην εντέλεια, με την όμορφη μουσική του Dario Marianelli να ταξιδεύει τους θεατές ακόμη περισότερο. Είναι η περιπέτεια της χρονιάς και ταυτόχρονα μια ιστορία για την οικογένεια, την ενηλικίωση και την αναζήτηση προσωπικής ταυτότητας.


5. Elle

Απρόσμενη ταινία από τον Paul Verhoeven με πρωταγωνίστρια την Isabelle Hupert. Είναι ένα thriller σκοτεινής αισθητικής, μιλάει την γαλλική και μας παρουσιάζει τα γεγονότα μετά τον βιασμό της πρωταγωνίστριας. Εδώ η υπόθεση παίρνει μια διαφορετική τροπή από αυτήν που κανείς θα περίμενε, μιας και όπως λέει η Hupert, πρόκειται για μια ειδική περίπτωση γυναίκας, που αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο. Πολλές φορές η ειρωνεία του χαρακτήρα της, αλλά και της σκηνοθεσίας, φέρνουν εώς και γέλιο, σε μια ταινία που το θέμα δε σηκώνει τέτοιου είδους μεταχείριση για πολλούς θεατές και δημιουργούς. Έλα όμως που ο συγκεκριμένος παίζει το meta humor στα δάχτυλα (βλέπε συζήτηση για ιεραρχία μέσα στο αστυνομικό σώμα του Robocop, στις τουαλέτες 'I am number one in here' και 'number two'...) και αυτή του η προσέγγιση δίνει στην ηθοποιό του την ευκαιρία να μας παραδώσει τον καλύτερο γυναικείο ρόλο για πέρυσι. Όπως είπε η ίδια, ο Verhoeven δεν επενέβη στην ερμηνεία της και την άφησε να επιλέξει η ίδια τον τρόπο της, ως γυναίκα, αλλά όχι από φεμινιστική σκοπιά, αλλά ως ντοκιμαντέρ της συγκεκριμένης γυναίκας που ενσάρκωσε.


4. Hell or High Water

Φανταστική αναβίωση του western είδους, βασισμένη στο πρωτότυπου σεναρίου του Τaylor Sheridan, που ήταν από τις πιο ευχάριστες περσινές εκπλήξεις. Μία φρέσκια χρήση του ερημικού τοπίο στο Νέο Μεξικό, και ο σχολιασμός του τραπεζικού συστήματος, σε ένα western που δεν υπάρχει ο μαυροντυμένος αρχετυπικός κακός, αλλά όλα διαπλέκονται χάριν του χρήματος και της οικονομίας. To cast απαρτίζεται από τους Chris Pine, Ben Foster και Jeff Bridges μέσα σε άλλους, οι οποίοι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να έρουν αυτοί οι μοιραίοι, λακωνικοί χαρακτήρες στη ζωή. Η όμορφη σκηνοθεσία συμπληρώνει το σύνολο και φυσικά, η μουσική των Nick Cave και Warren Ellis  παγώνει τη συρραφή ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν που επιχειρεί να ενώσει η ταινία.

3. Paterson

O Jim Jarmusch επιστρέφει, παραδίδοντας μια ακόμη τυπική ταινία 'Jarmusch'. Όμως αυτή του η ταινία είναι από τις καλύτερες που έκανε ποτέ. Δαιμονιώδη σεναριακή φόρμα, οικονομικός στη σκηνοθεσία όπως πάντα, αλλά εδώ έφτασε σε νέα ύψη ουσίας και λακωνικότητας, από τους πρωταγωνιστές του Adam Driver και Golshifteh Farahani ανέσυρε δύο πολύ όμορφους χαρακτήρες και εξερεύνησε την καθημερινή ζωή τους για μια βδομάδα. Οι ποιητικοί τρόποι της απλής καθημερινής ρουτίνας, αναδύονται μέσα από τις φιλοσοφίες του σκηνοθέτη και τις παρατηρήσεις του πάνω στον κοντινό περίγυρό του. Αυτό το κράμα του Ghost Dog και του Stranger than paradise, είναι η ταινία επαναπροσδιορισμού του και η στελέχωση βάσης για να συνεχίσει την πορεία του. όπως αφήνεται να εννοηθεί και προς το τέλος της ταινίας, 'ναι, προτιμώ να είμαι ψάρι στη γυάλα μου, ως προς την απλότητα της ευτυχίας, αλλά θα παρατηρώ από εκεί και θα συνεχίσω να δημιουργώ έργα για τον τρόπο ζωής και τους ανθρώπους γύρω μου'.


2. A Silent Voice

H Naoko Yamada, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο manga, συμπτυγμένο μεν, αποτελεσματικότατο δε. Μιλάμε πιθανώς για την καλύτερη anime ταινία. Γενικά. Είναι η ιστορία που με εφαλτήριο το bullying, καταλήγει να μιλάει για την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό, την εξιλέωση, τις ανθρώπινες σχέσεις, την δοτικότητα και την αναβάθμιση του ανθρώπου σε συνάνθρωπο. Το σχέδιο των Kyto Animation studios είναι εκθαμβωτικό, η ταινία προβλήθηκε πέρυσι στο σινεμά σε διάφορες χώρες (στην Ελλάδα όχι), η μουσική συναισθηματική, το σετ των χαρακτήρων πολύ έξυπνα διαλεγμένο και τοποθετημένο ώστε να κυλάει η ιστορία από τις αλληλεπιδράσεις και μόνο μεταξύ τους. Απαραίτητα δείτε το.


1. I, Daniel Blake

Το Ι, Daniel Blake είναι η τελευταία ταινία που είδα πριν κάνω τη λίστα. Δε μου άφησε κανένα περιθώριο να την τοποθετήσω πουθενά αλλού από την πρώτη θέση. Είναι η καλύτερη ταινία για πέρυσι. Ο Ken Loach αποτυπώνει την οικονομική κρίση, την επίδρασή της στους ταξικά μη ευνοημένους, αλλά ταυτόχρονα δείχνει πως κοινωνικά οι άνθρωποι αλληλοσυμπληρώνονται με παροχή υπηρεσιών, συναισθηματική κάλυψη, έγνοια για τον συνάνθρωπο και κατανόηση. Ακολουθούμε ανθρώπους που βρέθηκαν στην ανάγκη όχι από δική τους επιλογή, αλλά λόγω της γραφειοκρατίας, της οικονομικής κρίσης, αλλά και της ανθρώπινης κρίσης και προσπαθούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Στήνοντας σκηνές πάνω σε ουσιώδεις διαλόγους, άκρως ρεαλιστικούς, η απόρροια των οποίων είναι εντελώς λογική, ο Ken Loach μας δείχνει πως το αδιέξοδο είναι τόσο εύκολο να βρεθεί στο δρόμο του καθενός. Όπως και η προηγούμενη ταινία της λίστας, αυτή έχει να κάνει με την προαγωγή του ανθρώπου σε συνάνθρωπο. Ο κινηματογράφος ως ξυπνητήρι.

'When you lose your self-respect, you' re done for.'

'Ο (Coen) Brothers, why is this it?' or 'Η αναπάντεχη κάθοδος, μετά την επάνοδο.'

2016, περιμένοντας την νέα ταινία των Coen, έχοντας ήδη διαβάσει καιρό πριν για το main story και με γνώση του cast, που ως σύνολο είναι το πιο λαμπρό τους ως τώρα, πιο φανταχτερό και από του Burn after Reading, και...

ΜΕ ΛΟΥΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ 'COEN ΤΑΙΝΙΑ' ΩΣ ΤΩΡΑ!

Fail Ceasar! Εεε, Hail ήθελα να πω...

Josh Brolin, Ralhp Fiennes, George Clooney, Tilda Swinton, Scarlet Johansson, Chaning Tatum, Frances MacDormand, Jonah Hill και Alden Ehrenreich σε ένα ensemble cast που θα 'πρεπε να σπέρνει, απλά καταλήγει να σε κάνει να χαίρεσαι που τους βλέπεις όλους αυτούς μαζεμένους, όπως σε μια Avengers ταινία του Coen Universe.

Είναι η χειρότερη 'Coen ταινία', όχι η χειρότερη με την υπογραφή τους, με την έννοια του ότι περιλαμβάνει όλο το φάσμα και το στυλ που τους καθιέρωσε, χωρίς να προσπαθεί να μπει σε άλλου είδους κατευθύνσεις, όπως συνέβη σε άλλες 3 ταινίες που φέρουν την σκηνοθετική σφραγίδα τους, ενώ παράλληλα αποτυγχάνει πιο πολύ από τις υπόλοιπες 13. Έχοντας πάρει φόρα από τα χλιαρά, για τα δεδομένα τους, mid 00's, ανέκαμψαν βήμα-βήμα με το combo των Burn after Reading-True grit-Inside Lewyn Davis, για να αποτύχουν στην συνέχεια. 

Τι έφταιγε? Απλά παραήταν πλουμιστό θεωρώ, ως θαυμαστής τους, και κάπως πήγαν να γεμίσουν με πολλές ιδέες την δημιουργία τους αυτήν, το σακούλι όμως δεν αντέχει τόσους πολλούς βόλους, όσο γυαλιστεροί και αν είναι αυτοί, πόσω μάλλον δε όταν είναι γυαλισμένοι εξωτερικά, αλλά πλαστικοί κάτω απ' την επιφάνεια. Το 'παραμιλητό' τους με διαλόγους καλά κρατεί ως ταυτότητα, απλά έχουμε την χειρότερη έκφανσή του ως τώρα. Συμπερασματικά :

Ντεφορμέ σεναριακά + Λαμπρό cast που αποσκοπεί στην ικανοποίηση του A.D.D. +ότι άλλο έκαναν πάντα, που όμως χωρίς τη μεστότητα και την συγγραφική οικονομία προκαλεί εσωτερική τριβή στην ροή = η χειρότερη Coen ταινία στην οποία ΔΕΝ προσπάθησαν να κάνουν κάτι άλλο, εκτός από το cinema τους.

Για να δούμε τώρα μια πρόχειρη κατάταξη των ταινιών τους, ώστε να γίνω πιο κατανοητός.

Θα χωρίσω την φιλμογραφία τους σε 3 μέρη. Τα τέλεια Coen δείγματα, που είναι εναλλάξιμα μεταξύ τους και είναι 7. Πρόκειται για 7 ταινίες που είναι εντελώς Coen και είναι όλες top 3 quality. Αυτό δείχνει το βάθος των δυνατοτήτων τους. Για μένα είναι αυτές (σε δική μου σειρά προτίμησης) :

1. Raising Arisona

2. Barton Fink

3. Fargo

4. Big Lebowski

5. Inside Lewyn Davis

6. O Brother, Where are Thou?

7. Miller's Crossing

Με τρεις θανατηφόρες 'καθαρές' κωμωδίες ( Raising, Lebowski, O Brother), με 2 neo noir ( Fargo, Miller's) και με δύο αρκετά ξεχωριστές ταινίες, αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα του ταλέντου τους και είναι καλές αφετηρίες για μη μυημένους.

Έπειτα οι middle of the pack ταινίες τους, που κάθε άλλο παρά μέτριες είναι, οι πιο πολλές θα ήταν οι καλύτερες σε άλλες φιλμογραφίες, και είναι :

8. True Grit

9. A Serious Man

10. The Man who Wasn't There

11. Burn after Reading

12. Blood Simple

13. No Country for the Old Men

Πρόκειται για ταινίες που είναι όπως οι πιο πάνω, αλλά είτε είναι για πιο μυημένο κοινό, είτε όχι αψεγάδιαστα δείγματα όπως τα παραπάνω π.χ. το Burn after Reading είναι καταπλήκτικη μαύρη κωμωδία, αλλά λιγότερο αστεία από τις 3 που ανέφερα στην προηγούμενη κατηγορία. Eπίσης ένα απ'τα καλύτερα remake και καλύτερα western μετά το Unforgiven, το True Grit και το A Serious Man, είναι φτιαγμένα με τα ίδια υλικά όπως τα 7, απλώς δεν θα τα πρότεινα για αρχή, είναι ίδιας κλάσης όμως, ένα κλικ κάτω ίσως. Τα υπόλοιπα 3 είναι ενδιαφέροντα neo noir παραδείγματα που υστερούν μόνο απέναντι στα 2 αδερφάκια τους πιο πάνω.

Και ήρθε η ώρα για τα bottom 4.

14. Hail, Caesar!

15. Intolerable Cruelty

16. The Hudsucker Proxy

17. The Ladykillers

Από αυτά, το Hudsucker Proxy είναι η 'οικογενειακή' ταινία των Coen που με το ελαφρύ της κλίμα και χιούμορ σε ζεσταίνει, αλλά δεν έχει την αιχμηρότητα των υπόλοιπων 15 ταινιών. Αποπροσανατολισμένο.

Intolerable Cruelty. Είναι η ερωτική κομεντί των Coen, πολύ έξυπνη για το είδος της, απλά αν δεν έγραφε Coen στα credits, δεν νομίζω να έφτανε στ' αυτιά, στα μάτια, στην αντίληψη, πόσω μάλλον στην υπόληψη, των οπαδών των Coen. Αρκετά αιχμηρό χιούμορ, κακό μονοπάτι. Δοκιμάστηκε, βγήκε κάτι όχι αναμενόμενο, απορρίφθηκε και αντίο. Όλα καλά.

Το The Ladykillers θεωρείται απ'τα πιο αχρείαστα και άχρηστα remake, είναι μόνο για χάζεμα του Tom Hanks από τους φανατικούς οπαδούς του Forest Gump και μόνο, οι υπόλοιποι ούτε με ωτοασπίδες για να μην ακούγονται οι κακές ατάκες δεν θα αντέξουν. Μόνη αχτίδα, η γιαγιά. Μην μπείτε καν στον κόπο, δείτε οποιοδήποτε άλλο από τα προαναφερθέντα.

Fail Caesar. Καλώς τα μας. Είναι σαν τα πάνω 3? Όχι. Σκοπός ήταν η παραγωγή μιας ακόμα ταινίας, αστείας, μάλλον προς καθαρό comedy το πήγαιναν. Όμως τα άλλα είχαν όλα iconic χαρακτήρες, ιδανικούς για τον ρόλο τους. Εδώ βλέπουμε απλώς ικανούς τύπους, που μπορούν να τα κάνουν όλα και παρ' όλα αυτά το ρηχό σενάριο τους απογυμνώνει ερμηνευτικά. Ναι γέλασα. Όταν όμως το main joke που θα μου μείνει είναι ο κουμουνιστής που φωνάζει 'parasites' απ'το background στην σκηνή με τους σεναριογράφους που μιλούν για πολιτική, τότε μάλλον οι πόροι δεν έχουν αξιοποιηθεί με βέλτιστο τρόπο.

Το Inside Lewyn Davis ίσως το έθαψε παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά υπομονή. Όπως μετά τo Hudsucker Proxy έρχεται το Fargo, έτσι περιμένω να ανακάμψουν. Μόνο το επόμενο να μην ξεπεταχτεί όπως το Ladykillers μετά το Intolerable Cruelty...

90's Movies Year By Year: With a Little Help From My Friends.Part 5: 1995

90's Movies Year By Year: With a Little Help From My Friends.Part 5: 1995

'O Πρόδρομος βάζει σε σειρά τις 10 ταινίες που ξεχώρισε για την χρονιά 1995 και μας εξηγεί γιατί τις επέλεξε. Προντρόμο ντείξει ντρόμο.'

Μέσα στην δεκαετία του 90 κινηματογραφικά, σχηματίστηκαν τα παιδικά μου χρόνια, καθώς με αυτήν την χρονολογία πορεύθηκα και αγάπησα το σινεμά και την 7η τέχνη. Στο '95 που ζήτησε ο φίλος rinaitor να αναλάβω, δεν ήταν καθόλου δύσκολη η επιλογή του top 10, αφού από την πρώτη κιόλας στιγμή το είχα στο μυαλό μου, αντιθέτως δυσκολεύτηκα όχι να επιλέξω ταινίες, αλλά ποιες να αφήσω απ' έξω. Γι' αυτό λοιπόν, αυτές που επιλέχτηκαν είναι αυτές που δέθηκα πιο πολύ μαζί τους και με συγκίνησαν περισσότερο. Here we go :


10. Jumanji, του Joe Johnston

Ο Joe Johnston μετά το ‘Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά’ επανέρχεται με μια ακόμη επιτυχία σε μια κωμωδία - περιπέτεια. Με τον αγαπημένο  Robin Williams παγιδευμένο μέσα σε ένα μαγικό επιτραπέζιο παιχνίδι, όπου το παιχνίδι πλέον γίνεται πραγματικότητα. Μια ταινία που μεγάλωσε την γενιά μας.

9. La Haine, του Mathieu Kassovitz

Τρεις νέοι αλλοδαποί φίλοι προσπαθούν να ζήσουν στα “λαικά” προάστια του Παρισιού, η ταινία εξελίσσετε σε μια μόνο μέρα από την καθημερινότητα τους. Ο σκηνοθέτης  Mathieu Kassovitz  καταγράφει έξοχα την καθημερινότητα και το αδιέξοδο της περιθωριοποιημένης οργισμένης νεολαίας, καθώς και την αστυνομική βία. Μια ταινία που δεν κουράζει και γυρνώντας πίσω στο χρόνο προφητική για το μέλλον.

8. Casino, του Martin Scorsese

Όταν την ταινία υπογράφει ο Martin Scorsese δεν μπορείς παρά να περιμένεις μια εξαιρετική ταινία. Χρήμα, απληστία, δύναμη μεταξύ των δυο μαφιόζων φίλων  Robert De Niro και Joe Pesci και στην μέση η Sharon Stone προσωπικά στην καλύτερή της ερμηνεία. Ατμοσφαιρική και καταφέρνει να παρουσιάζει τα πορτραίτα των πρωταγωνιστών άψογα και αναδεικνύει τις τρομερές ερμηνείες τους. Μια από τις κορυφαίες γκανγκστερικές ταινίες.

7. Braveheart, του Mel Gibson

O Mel Gibson σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί αναπαριστώντας τον William Wallace τον ηγέτη των Σκωτσέζων στον πρώτο πόλεμο της Σκωτσέζικης ανεξαρτησίας από τους Άγγλους. Πολύ δράση, πιασάρικα νοήματα και αυτό που καταφέρνει η ταινία, είναι να σε συναρπάσει και, τελικά, να ταυτιστείς και εσύ, στο κλίμα του ηρωισμού και του μεγαλείου, με τον ήρωα William Wallace .

6. Desperado, του Robert Rodriguez

Ένας πρώην κιθαρίστας (Antonio Banderas) αρχίζει το κυνήγι του μεγαλέμπορα ηρωίνης, αφού οι άντρες του δεύτερου, σκότωσαν την γυναίκα του ” El Mariachi” Salma Hayek . Τείνει προς το western, αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια ιστορία βεντέτας που κυλάει γρήγορα και ευχάριστα. Ο ρόλος ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Banderas και για πολλούς είναι αυτός που τον καθιέρωσε ως σταρ.

5. The Usual Suspects, του Bryan Singer

Ότι και να πει κανείς για αυτήν την ταινία είναι πολύ λίγο. Τρομερές ερμηνείες, δυνατό cast και έναν καταιγιστικό Kevin Spacey σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του μέχρι και σήμερα. Μια από τις καλύτερες mindfuck - plot twist ταινίες. 5 εγκληματίες στο ίδιο κελί σκαρώνουν ένα μεγάλο “κόλπο”,  καθώς ένας από αυτούς διηγείται τα γεγονότα. Ανατρεπτική ταινία που σε καθηλώνει καθ’όλη την διάρκεια της. Μια από τις καλύτερες ατάκες της ταινίας: Τhe greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he doesn't exist.

4. Before Sunrise, του Richard Linklater

Ένας έρωτας που κρατά 14 ώρες. Ο Ethan Hawke και η Julie Delpy πρωταγωνιστούν στην πρώτη (από την τριλογία) του Richard Linklater. Ένα δυνατό ρομάντζο που σε συναρπάζει με τα βιώματα και τα γεγονότα και θαρρείς πως ο σκηνοθέτης τα έχει βιώσει πραγματικά και μεταφέρει την ιστορία του. Μέσα από τους πολύ καλογραμμένους διαλόγους νιώθεις πως ερωτεύεσαι και εσύ μαζί με το ζευγάρι, καθ’όλη την διάρκεια, και αυτή είναι η μαγεία που σου προσφέρει αυτή η ταινία. Μέσα από τους διαλόγους και την ερωτική Βιέννη σε βάζει μέσα στο κλίμα του ρομαντισμού και του έρωτα. Η ιστορία συνεχίζεται.

3. Die Hard: With a Vengeance. του John McTiernan

Προσωπικά πιστεύω η καλύτερη ταινία που θα δει κανείς τον Bruce Willis, στον ρόλο του such badass μπάτσου John McClane, είναι το τρίτο εν συνεχεία Die hard. Μαζί με τον Samuel L. Jackson  βρίσκονται παγιδευμένοι στο παιχνίδι “Simon Says” του πανέξυπνου και ευρηματικού κακού της υπόθεσης, Jeremy Irons .  Δράση, μυστήριο, πιστόλια, εκρήξεις και εκδίκηση, απολαμβάνεις τα κλισέ και είσαι σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Και όλα αυτά υπό τους ρυθμούς του Simon.

2. Heat, του Michael Mann

Μια από τις καλύτερες αστυνομικές -δράσης ταινίες όπου δεν θα δεις μόνο πιστολίδια, ξυλίκια και τα σχετικά. Δεμένο σενάριο, πολύ  δυνατά μηνύματα και μια πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει τις 2 πλευρές του νόμου. Πέρα από αυτά, έχουμε την τύχη να δούμε 2 από τα πιο ιερά τέρατα του κινηματογράφου, τους Al Pacino και De Niro σε ένα αξέχαστο ντουέτο.

1. Seven, του David Fincher

Επάξια και εύκολα πιστεύω το νούμερο 1 αυτής της χρονιάς. Ένα απίστευτο δραματικό θρίλερ με τους 2 κορυφαίους ντεντέκτιβ της ταινίας Morgan Freeman και Brad Pitt και την πινελιά του σκηνοθέτη David Fincher. Οι 2 ντεντέκτιβ κυνηγούνε έναν serial killer ο οποίος αναπαριστά τα θύματά του, με βάση τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (Modus operandi). Μια από τις καλύτερες ταινίες, ίσως όλων των εποχών, που δεν χάνει από πουθενά και καθηλώνει τον θεατή μέχρι το τέλος.

The Not so Silent Watcher's list of 1995:

10. 12 Monkeys (Terry Gilliam)

9. The City of Lost Children (Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet)

8. Maborosi (Hirokazu Koreeda)

7. Leaving Las Vegas (Mike Figgis)

6. Safe (Todd Haynes)

5. Fallen Angels (Wong Kar-Wai)

4. Heat (Michael Mann)

3. Dead Man (Jim Jarmusch)

2. Seven (David Fincher)

1. Underground (Emir Kusturica)

2015 top 10 films of The Not So Silent Watcher

 Όπως κάθε χρόνο η ώρα του απολογισμού φτάνει και αυτό συμβαίνει και για το cinema. Συγκέντρωσα τις 10 ταινίες που με εντυπωσίασαν, με συγκίνησαν και κυρίως με ανάγκασαν να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου. Γιατί οι καλές ταινίες θέτουν ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε και μας φέρνουν αντιμέτωπους με καταστάσεις που ίσως να μην  μας δοθεί η δυνατότητα να αντικρίσουμε. Αν μπορείς να το κάνεις αυτό και να περάσεις καλά ταυτόχρονα, τότε είσαι φίλος του κινηματογράφου.

 Οι ταινίες που επέλεξα ανήκουν στην σεζόν 2015, προβλήθηκαν μεταξύ Μαρτίου του 2015 και Μαρτίου του 2016. Αυτό έγινε ώστε να περιλάβω και τους πιθανούς υποψηφίους για παρόμοιες λίστες στο εξωτερικό, αλλά και για εγχώριες. Είναι μία μέση οδός.

 Απ' έξω έμειναν για όχι πολύ τα Mustang, The Revenant, Room, Anomalisa, The Assasin.

10. Slow West

 

Απ' το πουθενά πέρυσι ξεπήδησε το ντεμπούτου του John Maclean, σκηνοθέτη και σεναριογράφου αυτού του αργού, μικρού σε διάρκεια (84 λεπτά), αλλά και πολύ ποιητικού western. Με πρωταγωνιστές τον Michael Fassbender και τον Kodi Smit-McPhee (το αγόρι απ'το The Road, αν θυμάστε) ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μια ιστορία αναζήτησης, με αναφορές στο αμερικάνικο western του John Ford, καταπληκτική φωτογραφία, λακωνικό σενάριο, συμπλοκές και την αίσθηση του μετέωρου και του αχανούς να πλανώνται καθ'όλη την διάρκεια της. Ένα under the radar gem, για το είδος του όσο και για την περσινή χρονιά συνολικά.

9. 45 Years

 

Ένα γράμμα από το παρελθόν έρχεται για να ταράξει την γαλήνια και ράθυμη ζωή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Η Charlotte Rampling και οTom Courtenay (silver Berlin bear 2015 έκαστος) πρωταγωνιστούν στο δράμα αυτό του Andrew Haigh, μεταδίδοντας ανθρωπιά στο κάθε δευτερόλεπτο της ταινίας. Τα στοιχεία της φύσης δίνουν το παρόν, μαρτυρώντας τον ψυχισμό τον ηρώων, με ντελικάτους χειρισμούς (άνεμος που μπαίνει στο σπίτι απ'το πατάρι, εικόνες των περιπάτων της Charlotte με τον σκύλο της). Πολύ ουσία, ήρεμη τρικυμία εσωτερικά και minimal εκφορά συναισθημάτων, μέσω προσεχτικά ισορροπημένων κινήσεων.

8. Carol

 

H θεότητα Cate Blanchet και η συνεχώς ανερχόμενη Rooney Mara συνδυάζονται υπό την διεύθυνση του μαέστρου Todd Haynes, σε ένα εξαιρετικά φινετσάτο και καλόγουστο λεσβιακό δράμα, που όμως δεν πέφτει στην παγίδα να μιλήσει για τα gay rights, σα να ήταν πινακίδες σε διαδήλωση. αλλά μένει πιστό στον κινηματογραφικό τρόπο, αναδεικνύοντας την τρυφερότητα του ρομάντζου και τον στοχασμό για την αγάπη και την μοναξιά. Η μουσική του Carter Burwell είναι εκπληκτική, αισθησιακή και φινετσάτη κι αυτή, όπως όλα εδώ μέσα. Η μελέτη του έργου του Sirk Douglas είναι εξονυχιστική, αναβιώνοντας με πλήρη επιτυχία αυτό το cinema των 50's. Νικάει στα ίσια Brooklyn και Danish Girl.

7. Creed

 

To έκτο sequel της πολύχρονης σειράς, βρίσκει τον Rocky Balboa να έχει παρατήσει την πυγμαχία εξ' ολοκλήρου, κάτι που θα διακόψει ο Michael B. Jordan, που ενσαρκώνει στην ταινία τον νόθο γιο του παλαιού αντιπάλου και φίλου του Rocky, του Apollo Creed. Είναι η πρώτη φορά που δεν έχει γράψει το σενάριο ο Sylvester Stallone, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την ταινία να κυλήσει σε γνώριμα αυλάκια, χαραγμένα βαθιά στις καρδιές των οπαδών της σειράς. Το side story με την μουσικό είναι δουλεμένο, η κάμερα είναι καλύτερη ίσως από όλα τα επεισόδια της σειράς, ο Sylvester Stallone νοσταλγικός και συγκινητικός όσο ποτέ, ξεστομίζοντας διδάγματα που έμαθε στη διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του. Βρίσκεται σε αυτήν την θέση η ταινία γιατί όπως και τα καλύτερα Rocky, οικοδομεί τους χαρακτήρες στιβαρά, ώστε οι προπονήσεις και οι αγώνες εν μέσω δυσκολιών, να αποτελούν κάθαρση για ήρωες και θεατές.

6. Τhe Lobster

O Γιώργος Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλλίπου ξαναχτυπούν, αυτήν τη φορά με ένα αγγλόγωνο πόνημα, τον γνώριμο τρόπο τους, μόνο που αυτήν την φορά πιο γυαλιστερό. Με εκλεκτό cast των Colin Farell, Rachel Weisz και Αγγελική Παπούλια, η δυστοπική αυτή ιστορία που σκάρωσαν, μιλάει για την αγάπη. Αυτό όμως γίνεται με τρόπο δοκιμιακό, συμβολικό, μεταδίδεται από εκπληκτικές ερμηνευτικές ικανότητες, με χρήση του γνωστού, ιδιαίτερου χιούμορ του Λάνθιμου και στήνεται πάνω σε μία εντελώς αλλόκοτη ιστορία : όποιος δεν έχει ταίρι, καλείται σε ένα ξενοδοχείο, προκειμένου να βρει ένα. Αν δεν καταφέρει να ζευγαρώσει, μεταμορφώνεται σε ένα ζώο της επιλογής του. Οι αντιφρονούντες του κινήματος αυτού μένουν σε ένα δάσος που περιβάλλει το μέρος, κανονικοί αντάρτες. Μπόλικη τροφή για σκέψη σε μία ταινία που ξεχωρίζει με άνεση από το σωρό.

5. Sicario

Το Sicario του Denis Villeneuve είναι μία από τις καλύτερες ταινίες για πέρυσι. Περιέχει όση αγωνία χρειάζεται μία ταινία που δείχνει μια επιχείριση του FBI κατά των μεξικάνικων καρτέλ εμπορίου ναρκωτικών, τις ερμηνείες της Emily Blunt, του Josh Brolin αλλά και του τρομερού Benicio Del Toro, ανάλογα δομημένους χαρακτήρες για να αποτυπωθεί ο μυστηριώδης, σκιώδης τόνος της ταινίας, αλλά και την απίστευτη δουλειά του καλλιτέχνη Roger Deakins στην φωτογραφία. Το τελευταίο είναι που κρύβει όλο το μυστικό του γιατί αυτή η ταινία είναι σπουδαία. Γιατί με την συγκεκριμένη παλέτα χρωμάτων και τόνων, αποκαλύπτεται η ιδέα πίσω από το όλο project, η οποία είναι να μιλήσει, επ'αφορμή αυτών των γεγονότων, για την ανθρώπινη ψυχή. Όλος ο πόνος, όλη η αγωνία, το φως και το σκοτάδι των ηρώων, αλλά και των θεατών, παρουσιάζεται και συγκρούεται στη διάρκεια της ταινίας. Απλώς πρέπει να προσεγγιστεί με τις κατάλληλες διαθέσεις.

4. Youth

 

Ο Paolo Sorentino με την περσινή ταινία του, στρατολόγησε  τους Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz, Paul Dano, αλλά και κάποιους χαρακτήρες έκπληξη (!), και τους χρησιμοποίησε ως βέλη στη φαρέτρα του για να πετύχει τον εξής στόχο : να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης, δοκιμιακής και φιλοσοφικής υφής, επηρεασμένο από το Μαγικό Βουνό του Thomas Mann. Σε ένα πολυτελές ησυχαστήριο, σε ένα καταπράσινο βουνό, καλλιτέχνες και celebrities, διαφόρων ηλικιών ψάχνουν χρόνο για περισυλλογή, αναψυχή και δημιουργία. Με τις μεταξύ τους τριβές, ειδικά των Caine και Keitel, προκύπτουν ζητήματα, όπως ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες της ζωής και η ζωή με την πάροδο του χρόνου, με τον καθένα να επιλέγει ενεργητικό και παθητικό ρόλο. Είναι τελικά η αέναη κίνηση, σωματική ή κυρίως πνευματική, η νιότη της ψυχής?

3. Inside Out

H νέα ταινία της Pixar είναι απρόσμενα καλή. Έπειτα από ένα τέτοιο, σχεδόν σερί, πως γίνεται να φτάσει κανείς σε νέα κορυφή? Η ομάδα αυτή το κατάφερε, με μία ταινία κινουμένων σχεδίων που προσεγγίζει το coming of age, εκ των έσω : προσωποποιώντας τα συναισθήματα και δείχνοντάς μας το πως εξελίσσονται! Ο θυμός, η αηδία, ο φόβος. η λύπη και η χαρά, είναι τα συναισθήματα που κατευθύνουν την δωδεκάχρονη Riley, κυριολεκτικά, αφού βρίσκονται στο κέντρο ελέγχου του εγκεφάλου της και με μοχλούς, κουμπιά και σφαίρες στις οποίες αποθηκεύονται αναμνήσεις, καθορίζουν την κάθε της κίνηση. Η ταινία μπορεί να προσεγγιστεί ως πολύχρωμη περιπέτεια για τους μικρότερους, ή ως μία ευφάνταστη προσέγγιση του πως μοιάζει, 'μοντελοποιημένη' η ανθρώπινη συνείδηση για τους μεγαλύτερους. Το Inside Out προσφέρει γέλιο και κλάμα, χαρά και λύπη. Χαρμολύπη, δηλαδή ανθρωπιά.

2. Μad Max: Fury Road

H τέταρτη ταινία της post-apocalyptic σειράς που ξεκίνησε το 1979, έπιασε τους πάντες εξαπίνης. Κανείς δεν περίμενε τέτοια καταιγιστική δράση, ακόμη και για τα δεδομένα της σειράς, αλλά αυτό που σίγουρα δεν περιμένα ήταν μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό από καταδιώξεις και πυροβολισμούς στην έρημο, να υπάρχει σενάριο και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες. Ο μάγος George Miller, ξαναπιάνει το ραβδί του, δίνοντας μας μια ταινία με ελάχιστο CGI, εντυπωσιακά stunts, ένα αμάγαλμα διαφόρων μυθολογιών ανά τον πλανήτη, χορταστική δράση, σπουδαίες εικόνες επικής κλίμακας, χαρακτήρες να τους  πιεις στο ποτήρι, όπως ο Νux, o Imortan Joe, η Furiosa αλλά και ο Max φυσικά, και τολμηρές νοηματικές προσεγγίσεις, όπως η μητριαρχική κοινωνία. Εκθαμβωτικό θέαμα, breathtaking κυριολεκτικά, που δεν ξεχνάει να υπακούσει στον σινεματικό τρόπο. Με άφθονη άμμο και μηχανοκίνητα οχήματα να τρέχουν σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς. 'High-octane, crazy blood, fillin' me up!'

1. Son of Saul

Το ντεμπούτο του Lazlo Nemes, του ούγγρου σκηνοθέτη που από νωρίς στην χρονιά, εντυπωσίασε στις Κάννες, μην καταφέρνοντας να κερδίσει την πρωτιά τελικά, είναι ένα τραχύ διαμάντι. Και λέγοντας τραχύ δεν εννοώ ότι είναι έτσι εσκεμμένα. Πρόκειται για μια, κατά κάποιον τρόπο, προσαρμογή της τραγωδίας της Αντιγόνης του Σοφοκλή, αυτήν τη φορά όμως πρωταγωνιστής είναι ένας εργάτης στο Auschwitz, που του έχει επιβληθεί το θλιβερό καθήκον να καθαρίζει τους θαλάμους και να μαζεύει τα πτώματα. Μέσα σε αυτά βρίσκετε και η σωρός ενός παιδιού, το οποίο πιστεύει πως είναι απόγονός του και αποζητά να το θάψει με τιμές (με τη βοήθεια ενός ραβίνου) . Η τεχνική της ταινίας είναι να έχει στην μέση του κάδρου διαρκώς τον πρωταγωνιστή, τον οποίο ενσαρκώνει ο Geza Rohrig στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, στα 48 του, που παίζει κυρίως με το πολύ εκφραστικό του βλέμμα. Γύρω από αυτόν, όλη η φρίκη των πράξεων που εκτελούνται παρουσιάζεται θολά και οι διάφοροι ήχοι από κραυγές, ψιθύρους, κλάματα και ομιλίες είναι σωστός εφιάλτης (και ευτυχώς, γιατί διαφορετικά θα ήταν ακόμη πιο δυσβάσταχτο θέαμα). Η ταινία το κάνει αυτό σε πλήρη αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία (πάλι σε καιρό πολέμου διεξάγονταν τα γεγονότα). Ο τρόπος που έχει γυριστεί, καθιστά απολύτως σαφές το τι θέλει να δείξει ο σκηνοθέτης, αφού η κάμερα πάντα συγκεντρώνεται στην αλληλουχία συμβάντων που είναι σημαντική κινηματογραφικά. Από αυτόν τον συλλογισμό, εν μέσω αυτής της προσομοίωσης της κόλασης, προσπαθεί να αναδυθεί λίγη ανθρωπιά. Και πόσο σημαντικό είναι στους καιρούς μας, παρά τις κακουχίες να μπορούμε να αγωνιζόμαστε για τα όσα πιστεύουμε και να υπακούμε τον άγραφο νόμο της καρδιάς. Είναι η μόνη ταινία από της 10 που πραγματικά, δεν μπορώ να προτείνω. Είναι αποκλειστικά για όποιον μπορεί να θυσιάσει το να μην περάσει καλά, προκειμένου να δει ΤΑΙΝΙΑ.