90's Movies Year By Year: With a Little Help From My Friends.Part 5: 1995

90's Movies Year By Year: With a Little Help From My Friends.Part 5: 1995

'O Πρόδρομος βάζει σε σειρά τις 10 ταινίες που ξεχώρισε για την χρονιά 1995 και μας εξηγεί γιατί τις επέλεξε. Προντρόμο ντείξει ντρόμο.'

Μέσα στην δεκαετία του 90 κινηματογραφικά, σχηματίστηκαν τα παιδικά μου χρόνια, καθώς με αυτήν την χρονολογία πορεύθηκα και αγάπησα το σινεμά και την 7η τέχνη. Στο '95 που ζήτησε ο φίλος rinaitor να αναλάβω, δεν ήταν καθόλου δύσκολη η επιλογή του top 10, αφού από την πρώτη κιόλας στιγμή το είχα στο μυαλό μου, αντιθέτως δυσκολεύτηκα όχι να επιλέξω ταινίες, αλλά ποιες να αφήσω απ' έξω. Γι' αυτό λοιπόν, αυτές που επιλέχτηκαν είναι αυτές που δέθηκα πιο πολύ μαζί τους και με συγκίνησαν περισσότερο. Here we go :


10. Jumanji, του Joe Johnston

Ο Joe Johnston μετά το ‘Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά’ επανέρχεται με μια ακόμη επιτυχία σε μια κωμωδία - περιπέτεια. Με τον αγαπημένο  Robin Williams παγιδευμένο μέσα σε ένα μαγικό επιτραπέζιο παιχνίδι, όπου το παιχνίδι πλέον γίνεται πραγματικότητα. Μια ταινία που μεγάλωσε την γενιά μας.

9. La Haine, του Mathieu Kassovitz

Τρεις νέοι αλλοδαποί φίλοι προσπαθούν να ζήσουν στα “λαικά” προάστια του Παρισιού, η ταινία εξελίσσετε σε μια μόνο μέρα από την καθημερινότητα τους. Ο σκηνοθέτης  Mathieu Kassovitz  καταγράφει έξοχα την καθημερινότητα και το αδιέξοδο της περιθωριοποιημένης οργισμένης νεολαίας, καθώς και την αστυνομική βία. Μια ταινία που δεν κουράζει και γυρνώντας πίσω στο χρόνο προφητική για το μέλλον.

8. Casino, του Martin Scorsese

Όταν την ταινία υπογράφει ο Martin Scorsese δεν μπορείς παρά να περιμένεις μια εξαιρετική ταινία. Χρήμα, απληστία, δύναμη μεταξύ των δυο μαφιόζων φίλων  Robert De Niro και Joe Pesci και στην μέση η Sharon Stone προσωπικά στην καλύτερή της ερμηνεία. Ατμοσφαιρική και καταφέρνει να παρουσιάζει τα πορτραίτα των πρωταγωνιστών άψογα και αναδεικνύει τις τρομερές ερμηνείες τους. Μια από τις κορυφαίες γκανγκστερικές ταινίες.

7. Braveheart, του Mel Gibson

O Mel Gibson σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί αναπαριστώντας τον William Wallace τον ηγέτη των Σκωτσέζων στον πρώτο πόλεμο της Σκωτσέζικης ανεξαρτησίας από τους Άγγλους. Πολύ δράση, πιασάρικα νοήματα και αυτό που καταφέρνει η ταινία, είναι να σε συναρπάσει και, τελικά, να ταυτιστείς και εσύ, στο κλίμα του ηρωισμού και του μεγαλείου, με τον ήρωα William Wallace .

6. Desperado, του Robert Rodriguez

Ένας πρώην κιθαρίστας (Antonio Banderas) αρχίζει το κυνήγι του μεγαλέμπορα ηρωίνης, αφού οι άντρες του δεύτερου, σκότωσαν την γυναίκα του ” El Mariachi” Salma Hayek . Τείνει προς το western, αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια ιστορία βεντέτας που κυλάει γρήγορα και ευχάριστα. Ο ρόλος ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Banderas και για πολλούς είναι αυτός που τον καθιέρωσε ως σταρ.

5. The Usual Suspects, του Bryan Singer

Ότι και να πει κανείς για αυτήν την ταινία είναι πολύ λίγο. Τρομερές ερμηνείες, δυνατό cast και έναν καταιγιστικό Kevin Spacey σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του μέχρι και σήμερα. Μια από τις καλύτερες mindfuck - plot twist ταινίες. 5 εγκληματίες στο ίδιο κελί σκαρώνουν ένα μεγάλο “κόλπο”,  καθώς ένας από αυτούς διηγείται τα γεγονότα. Ανατρεπτική ταινία που σε καθηλώνει καθ’όλη την διάρκεια της. Μια από τις καλύτερες ατάκες της ταινίας: Τhe greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he doesn't exist.

4. Before Sunrise, του Richard Linklater

Ένας έρωτας που κρατά 14 ώρες. Ο Ethan Hawke και η Julie Delpy πρωταγωνιστούν στην πρώτη (από την τριλογία) του Richard Linklater. Ένα δυνατό ρομάντζο που σε συναρπάζει με τα βιώματα και τα γεγονότα και θαρρείς πως ο σκηνοθέτης τα έχει βιώσει πραγματικά και μεταφέρει την ιστορία του. Μέσα από τους πολύ καλογραμμένους διαλόγους νιώθεις πως ερωτεύεσαι και εσύ μαζί με το ζευγάρι, καθ’όλη την διάρκεια, και αυτή είναι η μαγεία που σου προσφέρει αυτή η ταινία. Μέσα από τους διαλόγους και την ερωτική Βιέννη σε βάζει μέσα στο κλίμα του ρομαντισμού και του έρωτα. Η ιστορία συνεχίζεται.

3. Die Hard: With a Vengeance. του John McTiernan

Προσωπικά πιστεύω η καλύτερη ταινία που θα δει κανείς τον Bruce Willis, στον ρόλο του such badass μπάτσου John McClane, είναι το τρίτο εν συνεχεία Die hard. Μαζί με τον Samuel L. Jackson  βρίσκονται παγιδευμένοι στο παιχνίδι “Simon Says” του πανέξυπνου και ευρηματικού κακού της υπόθεσης, Jeremy Irons .  Δράση, μυστήριο, πιστόλια, εκρήξεις και εκδίκηση, απολαμβάνεις τα κλισέ και είσαι σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Και όλα αυτά υπό τους ρυθμούς του Simon.

2. Heat, του Michael Mann

Μια από τις καλύτερες αστυνομικές -δράσης ταινίες όπου δεν θα δεις μόνο πιστολίδια, ξυλίκια και τα σχετικά. Δεμένο σενάριο, πολύ  δυνατά μηνύματα και μια πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει τις 2 πλευρές του νόμου. Πέρα από αυτά, έχουμε την τύχη να δούμε 2 από τα πιο ιερά τέρατα του κινηματογράφου, τους Al Pacino και De Niro σε ένα αξέχαστο ντουέτο.

1. Seven, του David Fincher

Επάξια και εύκολα πιστεύω το νούμερο 1 αυτής της χρονιάς. Ένα απίστευτο δραματικό θρίλερ με τους 2 κορυφαίους ντεντέκτιβ της ταινίας Morgan Freeman και Brad Pitt και την πινελιά του σκηνοθέτη David Fincher. Οι 2 ντεντέκτιβ κυνηγούνε έναν serial killer ο οποίος αναπαριστά τα θύματά του, με βάση τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (Modus operandi). Μια από τις καλύτερες ταινίες, ίσως όλων των εποχών, που δεν χάνει από πουθενά και καθηλώνει τον θεατή μέχρι το τέλος.

The Not so Silent Watcher's list of 1995:

10. 12 Monkeys (Terry Gilliam)

9. The City of Lost Children (Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet)

8. Maborosi (Hirokazu Koreeda)

7. Leaving Las Vegas (Mike Figgis)

6. Safe (Todd Haynes)

5. Fallen Angels (Wong Kar-Wai)

4. Heat (Michael Mann)

3. Dead Man (Jim Jarmusch)

2. Seven (David Fincher)

1. Underground (Emir Kusturica)

2015 top 10 films of The Not So Silent Watcher

 Όπως κάθε χρόνο η ώρα του απολογισμού φτάνει και αυτό συμβαίνει και για το cinema. Συγκέντρωσα τις 10 ταινίες που με εντυπωσίασαν, με συγκίνησαν και κυρίως με ανάγκασαν να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου. Γιατί οι καλές ταινίες θέτουν ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε και μας φέρνουν αντιμέτωπους με καταστάσεις που ίσως να μην  μας δοθεί η δυνατότητα να αντικρίσουμε. Αν μπορείς να το κάνεις αυτό και να περάσεις καλά ταυτόχρονα, τότε είσαι φίλος του κινηματογράφου.

 Οι ταινίες που επέλεξα ανήκουν στην σεζόν 2015, προβλήθηκαν μεταξύ Μαρτίου του 2015 και Μαρτίου του 2016. Αυτό έγινε ώστε να περιλάβω και τους πιθανούς υποψηφίους για παρόμοιες λίστες στο εξωτερικό, αλλά και για εγχώριες. Είναι μία μέση οδός.

 Απ' έξω έμειναν για όχι πολύ τα Mustang, The Revenant, Room, Anomalisa, The Assasin.

10. Slow West

 

Απ' το πουθενά πέρυσι ξεπήδησε το ντεμπούτου του John Maclean, σκηνοθέτη και σεναριογράφου αυτού του αργού, μικρού σε διάρκεια (84 λεπτά), αλλά και πολύ ποιητικού western. Με πρωταγωνιστές τον Michael Fassbender και τον Kodi Smit-McPhee (το αγόρι απ'το The Road, αν θυμάστε) ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μια ιστορία αναζήτησης, με αναφορές στο αμερικάνικο western του John Ford, καταπληκτική φωτογραφία, λακωνικό σενάριο, συμπλοκές και την αίσθηση του μετέωρου και του αχανούς να πλανώνται καθ'όλη την διάρκεια της. Ένα under the radar gem, για το είδος του όσο και για την περσινή χρονιά συνολικά.

9. 45 Years

 

Ένα γράμμα από το παρελθόν έρχεται για να ταράξει την γαλήνια και ράθυμη ζωή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Η Charlotte Rampling και οTom Courtenay (silver Berlin bear 2015 έκαστος) πρωταγωνιστούν στο δράμα αυτό του Andrew Haigh, μεταδίδοντας ανθρωπιά στο κάθε δευτερόλεπτο της ταινίας. Τα στοιχεία της φύσης δίνουν το παρόν, μαρτυρώντας τον ψυχισμό τον ηρώων, με ντελικάτους χειρισμούς (άνεμος που μπαίνει στο σπίτι απ'το πατάρι, εικόνες των περιπάτων της Charlotte με τον σκύλο της). Πολύ ουσία, ήρεμη τρικυμία εσωτερικά και minimal εκφορά συναισθημάτων, μέσω προσεχτικά ισορροπημένων κινήσεων.

8. Carol

 

H θεότητα Cate Blanchet και η συνεχώς ανερχόμενη Rooney Mara συνδυάζονται υπό την διεύθυνση του μαέστρου Todd Haynes, σε ένα εξαιρετικά φινετσάτο και καλόγουστο λεσβιακό δράμα, που όμως δεν πέφτει στην παγίδα να μιλήσει για τα gay rights, σα να ήταν πινακίδες σε διαδήλωση. αλλά μένει πιστό στον κινηματογραφικό τρόπο, αναδεικνύοντας την τρυφερότητα του ρομάντζου και τον στοχασμό για την αγάπη και την μοναξιά. Η μουσική του Carter Burwell είναι εκπληκτική, αισθησιακή και φινετσάτη κι αυτή, όπως όλα εδώ μέσα. Η μελέτη του έργου του Sirk Douglas είναι εξονυχιστική, αναβιώνοντας με πλήρη επιτυχία αυτό το cinema των 50's. Νικάει στα ίσια Brooklyn και Danish Girl.

7. Creed

 

To έκτο sequel της πολύχρονης σειράς, βρίσκει τον Rocky Balboa να έχει παρατήσει την πυγμαχία εξ' ολοκλήρου, κάτι που θα διακόψει ο Michael B. Jordan, που ενσαρκώνει στην ταινία τον νόθο γιο του παλαιού αντιπάλου και φίλου του Rocky, του Apollo Creed. Είναι η πρώτη φορά που δεν έχει γράψει το σενάριο ο Sylvester Stallone, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την ταινία να κυλήσει σε γνώριμα αυλάκια, χαραγμένα βαθιά στις καρδιές των οπαδών της σειράς. Το side story με την μουσικό είναι δουλεμένο, η κάμερα είναι καλύτερη ίσως από όλα τα επεισόδια της σειράς, ο Sylvester Stallone νοσταλγικός και συγκινητικός όσο ποτέ, ξεστομίζοντας διδάγματα που έμαθε στη διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του. Βρίσκεται σε αυτήν την θέση η ταινία γιατί όπως και τα καλύτερα Rocky, οικοδομεί τους χαρακτήρες στιβαρά, ώστε οι προπονήσεις και οι αγώνες εν μέσω δυσκολιών, να αποτελούν κάθαρση για ήρωες και θεατές.

6. Τhe Lobster

O Γιώργος Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλλίπου ξαναχτυπούν, αυτήν τη φορά με ένα αγγλόγωνο πόνημα, τον γνώριμο τρόπο τους, μόνο που αυτήν την φορά πιο γυαλιστερό. Με εκλεκτό cast των Colin Farell, Rachel Weisz και Αγγελική Παπούλια, η δυστοπική αυτή ιστορία που σκάρωσαν, μιλάει για την αγάπη. Αυτό όμως γίνεται με τρόπο δοκιμιακό, συμβολικό, μεταδίδεται από εκπληκτικές ερμηνευτικές ικανότητες, με χρήση του γνωστού, ιδιαίτερου χιούμορ του Λάνθιμου και στήνεται πάνω σε μία εντελώς αλλόκοτη ιστορία : όποιος δεν έχει ταίρι, καλείται σε ένα ξενοδοχείο, προκειμένου να βρει ένα. Αν δεν καταφέρει να ζευγαρώσει, μεταμορφώνεται σε ένα ζώο της επιλογής του. Οι αντιφρονούντες του κινήματος αυτού μένουν σε ένα δάσος που περιβάλλει το μέρος, κανονικοί αντάρτες. Μπόλικη τροφή για σκέψη σε μία ταινία που ξεχωρίζει με άνεση από το σωρό.

5. Sicario

Το Sicario του Denis Villeneuve είναι μία από τις καλύτερες ταινίες για πέρυσι. Περιέχει όση αγωνία χρειάζεται μία ταινία που δείχνει μια επιχείριση του FBI κατά των μεξικάνικων καρτέλ εμπορίου ναρκωτικών, τις ερμηνείες της Emily Blunt, του Josh Brolin αλλά και του τρομερού Benicio Del Toro, ανάλογα δομημένους χαρακτήρες για να αποτυπωθεί ο μυστηριώδης, σκιώδης τόνος της ταινίας, αλλά και την απίστευτη δουλειά του καλλιτέχνη Roger Deakins στην φωτογραφία. Το τελευταίο είναι που κρύβει όλο το μυστικό του γιατί αυτή η ταινία είναι σπουδαία. Γιατί με την συγκεκριμένη παλέτα χρωμάτων και τόνων, αποκαλύπτεται η ιδέα πίσω από το όλο project, η οποία είναι να μιλήσει, επ'αφορμή αυτών των γεγονότων, για την ανθρώπινη ψυχή. Όλος ο πόνος, όλη η αγωνία, το φως και το σκοτάδι των ηρώων, αλλά και των θεατών, παρουσιάζεται και συγκρούεται στη διάρκεια της ταινίας. Απλώς πρέπει να προσεγγιστεί με τις κατάλληλες διαθέσεις.

4. Youth

 

Ο Paolo Sorentino με την περσινή ταινία του, στρατολόγησε  τους Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz, Paul Dano, αλλά και κάποιους χαρακτήρες έκπληξη (!), και τους χρησιμοποίησε ως βέλη στη φαρέτρα του για να πετύχει τον εξής στόχο : να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης, δοκιμιακής και φιλοσοφικής υφής, επηρεασμένο από το Μαγικό Βουνό του Thomas Mann. Σε ένα πολυτελές ησυχαστήριο, σε ένα καταπράσινο βουνό, καλλιτέχνες και celebrities, διαφόρων ηλικιών ψάχνουν χρόνο για περισυλλογή, αναψυχή και δημιουργία. Με τις μεταξύ τους τριβές, ειδικά των Caine και Keitel, προκύπτουν ζητήματα, όπως ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες της ζωής και η ζωή με την πάροδο του χρόνου, με τον καθένα να επιλέγει ενεργητικό και παθητικό ρόλο. Είναι τελικά η αέναη κίνηση, σωματική ή κυρίως πνευματική, η νιότη της ψυχής?

3. Inside Out

H νέα ταινία της Pixar είναι απρόσμενα καλή. Έπειτα από ένα τέτοιο, σχεδόν σερί, πως γίνεται να φτάσει κανείς σε νέα κορυφή? Η ομάδα αυτή το κατάφερε, με μία ταινία κινουμένων σχεδίων που προσεγγίζει το coming of age, εκ των έσω : προσωποποιώντας τα συναισθήματα και δείχνοντάς μας το πως εξελίσσονται! Ο θυμός, η αηδία, ο φόβος. η λύπη και η χαρά, είναι τα συναισθήματα που κατευθύνουν την δωδεκάχρονη Riley, κυριολεκτικά, αφού βρίσκονται στο κέντρο ελέγχου του εγκεφάλου της και με μοχλούς, κουμπιά και σφαίρες στις οποίες αποθηκεύονται αναμνήσεις, καθορίζουν την κάθε της κίνηση. Η ταινία μπορεί να προσεγγιστεί ως πολύχρωμη περιπέτεια για τους μικρότερους, ή ως μία ευφάνταστη προσέγγιση του πως μοιάζει, 'μοντελοποιημένη' η ανθρώπινη συνείδηση για τους μεγαλύτερους. Το Inside Out προσφέρει γέλιο και κλάμα, χαρά και λύπη. Χαρμολύπη, δηλαδή ανθρωπιά.

2. Μad Max: Fury Road

H τέταρτη ταινία της post-apocalyptic σειράς που ξεκίνησε το 1979, έπιασε τους πάντες εξαπίνης. Κανείς δεν περίμενε τέτοια καταιγιστική δράση, ακόμη και για τα δεδομένα της σειράς, αλλά αυτό που σίγουρα δεν περιμένα ήταν μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό από καταδιώξεις και πυροβολισμούς στην έρημο, να υπάρχει σενάριο και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες. Ο μάγος George Miller, ξαναπιάνει το ραβδί του, δίνοντας μας μια ταινία με ελάχιστο CGI, εντυπωσιακά stunts, ένα αμάγαλμα διαφόρων μυθολογιών ανά τον πλανήτη, χορταστική δράση, σπουδαίες εικόνες επικής κλίμακας, χαρακτήρες να τους  πιεις στο ποτήρι, όπως ο Νux, o Imortan Joe, η Furiosa αλλά και ο Max φυσικά, και τολμηρές νοηματικές προσεγγίσεις, όπως η μητριαρχική κοινωνία. Εκθαμβωτικό θέαμα, breathtaking κυριολεκτικά, που δεν ξεχνάει να υπακούσει στον σινεματικό τρόπο. Με άφθονη άμμο και μηχανοκίνητα οχήματα να τρέχουν σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς. 'High-octane, crazy blood, fillin' me up!'

1. Son of Saul

Το ντεμπούτο του Lazlo Nemes, του ούγγρου σκηνοθέτη που από νωρίς στην χρονιά, εντυπωσίασε στις Κάννες, μην καταφέρνοντας να κερδίσει την πρωτιά τελικά, είναι ένα τραχύ διαμάντι. Και λέγοντας τραχύ δεν εννοώ ότι είναι έτσι εσκεμμένα. Πρόκειται για μια, κατά κάποιον τρόπο, προσαρμογή της τραγωδίας της Αντιγόνης του Σοφοκλή, αυτήν τη φορά όμως πρωταγωνιστής είναι ένας εργάτης στο Auschwitz, που του έχει επιβληθεί το θλιβερό καθήκον να καθαρίζει τους θαλάμους και να μαζεύει τα πτώματα. Μέσα σε αυτά βρίσκετε και η σωρός ενός παιδιού, το οποίο πιστεύει πως είναι απόγονός του και αποζητά να το θάψει με τιμές (με τη βοήθεια ενός ραβίνου) . Η τεχνική της ταινίας είναι να έχει στην μέση του κάδρου διαρκώς τον πρωταγωνιστή, τον οποίο ενσαρκώνει ο Geza Rohrig στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, στα 48 του, που παίζει κυρίως με το πολύ εκφραστικό του βλέμμα. Γύρω από αυτόν, όλη η φρίκη των πράξεων που εκτελούνται παρουσιάζεται θολά και οι διάφοροι ήχοι από κραυγές, ψιθύρους, κλάματα και ομιλίες είναι σωστός εφιάλτης (και ευτυχώς, γιατί διαφορετικά θα ήταν ακόμη πιο δυσβάσταχτο θέαμα). Η ταινία το κάνει αυτό σε πλήρη αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία (πάλι σε καιρό πολέμου διεξάγονταν τα γεγονότα). Ο τρόπος που έχει γυριστεί, καθιστά απολύτως σαφές το τι θέλει να δείξει ο σκηνοθέτης, αφού η κάμερα πάντα συγκεντρώνεται στην αλληλουχία συμβάντων που είναι σημαντική κινηματογραφικά. Από αυτόν τον συλλογισμό, εν μέσω αυτής της προσομοίωσης της κόλασης, προσπαθεί να αναδυθεί λίγη ανθρωπιά. Και πόσο σημαντικό είναι στους καιρούς μας, παρά τις κακουχίες να μπορούμε να αγωνιζόμαστε για τα όσα πιστεύουμε και να υπακούμε τον άγραφο νόμο της καρδιάς. Είναι η μόνη ταινία από της 10 που πραγματικά, δεν μπορώ να προτείνω. Είναι αποκλειστικά για όποιον μπορεί να θυσιάσει το να μην περάσει καλά, προκειμένου να δει ΤΑΙΝΙΑ.